“หยุดนะ!”ในขณะนั้นเองกลับมีเสียงหนึ่งที่ระเบิดขึ้นกลางอากาศอย่างรวดเร็วในเสียงนั้นเปี่ยมล้นไปด้วยพลังพุทธะอันแกร่งกล้า ทำให้ร่างกายของชวนจิ่วเหนียงเฉื่อยชาลงไปแต่ในพริบตา ชวนจิ่วเหนียงก็ได้เลิกคิ้วขึ้นมาเธอวาปออกไปจากข้างกายของเสี่ยวไป๋ทันทีในเวลานี้พื้นดินที่เธอได้ยืนอยู่เมื่อสักครู่ กลับยุบตัวลงไปอย่างกะทันหัน ราวกับมีพลังที่มองไม่เห็นกดมันลงไปร่องรอยรูปฝ่ามือขนาดใหญ่ที่มีรัศมีห้าเมตร และลึกลงไปครึ่งเมตรปรากฏอยู่บนพื้นดินแต่เสี่ยวไป๋ที่อยู่ด้านในรอยฝ่ามือกลับปลอดภัยดี“ฝ่ามือวัชระ?”ชวนจิ่วเหนียงยืนอยู่บนต้นไม้ในบริเวณนั้น เธอมองไปยังรอยฝ่ามือขนาดมหึมาและกล่าวออกมาฉัวะ!ผู้ชายคนหนึ่งซึ่งสวมเสื้อโค้ตกันลมสีดำปรากฏตัวข้างกายเสี่ยวไป๋ในมือของเขาถือมีดสีดำเอาไว้ ก่อนที่จะเหวี่ยงมันสองสามรอบเพื่อตัดใยแมงมุมที่พันรอบร่างของเสี่ยวไป๋ออกไป“นายท่านฉิน…”เสี่ยวไป๋มองผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกละอายใจเธอตกเป็นฝ่ายที่กำลังเสียเปรียบ แม้แต่นายท่านฉินก็ยังตกใจ“ไม่เป็นไร ไม่มีอะไรแล้ว”เมื่อฉินเฉาเห็นว่าเสี่ยวไป๋ปลอดภัย เขาก็รู้สึกโล่งใจเขาเก็บมีดสีดำ ก่อนที่จะหันไปมองผู้หญิงที่อยู่บนต้นไม้ฝั่งตรงข้าม“เธอเป็นใคร ทำไมถึงต้องเล่นงานคนในนิกายหลัวซา และคนในโรงเรียนของฉัน?”ฉินเฉามองเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่หมดสติอยู่อีกด้านและอดถามออกมาไม่ได้“ข้าเป็นใครงั้นเหรอ?”ชวนจิ่วเหนียงก้มตัวลงครึ่งหนึ่
