นรับคุณอยู่ดี”จากนั้นเธอก็ไม่ได้หันกลับไปมองฉินอีกต่อไป เธอหันไปหาหลี่นากับชางลั่วและพูดว่า “พวกเธอสองคนถือเอกสารแล้วมากับฉัน”ผู้หญิงคนนี้เท่มาก…แต่บอดี้การ์ดพวกนี้น่ารังเกียจเกินไปผู้ชายคนนั้นจ้องฉินเฉาตาเขียว แต่เขารู้ดีว่าตัวเองไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอีกฝ่าย จึงพาคนในกลุ่มจากไปอย่างเศร้าหมองในขณะที่ชางลั่วกำลังเดินตามหลินหยู่ซือไป เธอก็แอบถามหลี่นา“นานาน้อย ดูเหมือนว่าพี่ฉินเฉาของเธอจะเก่งมาก ๆ เลย”“ใช่แล้ว พี่ฉินเฉาของฉันเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาก่อน แน่นอนว่าเขาจะต้องมีความสามารถ”หลี่นาไม่ได้สนใจในเรื่องนี้มากนัก ท้ายที่สุดแล้วเมื่อสักครู่ ฉินเฉาก็ทำตัวเป็นธรรมชาติมากเกินไป“นี่ไม่ใช่แค่มีความสามารถแล้ว…..”ชางลั่วส่ายหน้าฉินเฉาเดินตามหลังสาวสวยทั้งสามคน และได้ยินเสียงกระซิบของชางลั่วดังเข้ามาในหูอย่างชัดเจน เขาชื่นชมวิวทิวทัศน์ของมหาวิทยาลัยจิงโตวไปตลอดทาง พลางถอนหายใจอยู่ภายในใจ ที่นี่มีกลิ่นอายของวัยรุ่นอยู่เต็มเปี่ยม ถ้าหากมีโอกาส เขาก็อยากกลับไปเรียนมหาวิทยาลัยอีกครั้งถึงแม้ว่าหลินหยู่ซือจะเข้าถึงได้ยาก แต่เธอก็ปฏิบัติต่อนักศึกษาใหม่อย่างมีความอดทนเธอพาชางลั่วและหลี่นาไปดำเนินการตามขั้นตอนต่าง ๆ มากมายไม่ว่าจะเป็นขั้นตอนการรับสมัครใด ๆ หรือรับบัตรนักศึกษา… จนกว่าทั้งคู่จะได้กุญแจหอพักของตัวเองโชคดีที่ทั้งสองคนได้อยู่ด้วยกัน จากนั้นหลินหยู่ซือได้กล่าวอีกคำสองคำ และเริ่มแบ
