ผู้คนในสถานีต่างพากันมองขบวนรถที่แสนหรูหราพลางพูดคุยกันขบวนรถเหล่านี้เป็นของใคร บรรยากาศแบบนี้ หรือว่าจะมีคนใหญ่คนโตของเมืองจิงโตวเดินทางมา?“ขบวนรถหรูขนาดนี้… หรือว่าจะเป็นสี่เจ้าเมืองแห่งเมืองจิงโตว…..”เหวยเสี่ยวหลงเคยได้ยินชื่อของสี่เจ้าเมืองแห่งเมืองจิงโตวมานานแล้ว เมื่อมองไปยังขบวนรถ เขาจึงพูดออกมาเช่นนั้น“คนที่มารับพวกเรามาถึงแล้ว”ในขณะนั้นเอง ฉินเฉาก็ได้เอ่ยปากพูดกับสองสาวเหวยเสี่ยวหลงรีบมองไปรอบ ๆ เพื่อหารถเก่า ๆ พัง ๆแต่มีเพียงแค่โรลส์-รอยซ์ แฟนธอมเท่านั้นที่จอดรถอยู่ตรงทางแยก จากนั้นได้มีผู้ชายคนหนึ่งซึ่งสวมชุดสูทและผูกเนกไทสีแดงลงมาจากรถยนต์ เขาเปิดประตูด้านหลังออกมา และโค้งคำนับให้ฉินเฉา“คุณฉิน ได้โปรดขึ้นรถด้วยครับ”“ไปกันเถอะ”ท่ามกลางความตะลึงของเหวยเสี่ยวหลงและคนอื่น ๆ ฉินเฉาได้พาหลี่นาและชางลั่วที่ยังมึนงงอยู่เช่นกัน ขึ้นไปบนรถโรลส์-รอยซ์แฟนธอมคันนี้“นี่ นี่คือรถของนายเหรอ?”บนรถโรลส์-รอยซ์ แฟนธอม ชางลั่วที่เพิ่งจะรู้สึกตัว เอ่ยถามฉินเฉาที่นั่งอยู่ตรงกันข้าม“ไม่ใช่ของฉัน มันเป็นของกลุ่ม”ฉินเฉายิ้ม ก่อนที่จะหยิบสไปรต์กระป๋องออกมาจากตู้เย็นที่อยู่ข้างๆ และโยนให้หลี่นากับชางลั่วคนละกระป๋อง“คุณฉินเล่นตลกแล้ว”คนขับรถผู้ผูกเนกไทสีแดงอดพูดออกมาไม่ได้ “กลุ่มไม่ได้เป็นของคุณฉินเหรอครับ”ผู้อำนวยการฉินคนนี้มีปัญหาอยู่เล็กน้อย เขาไม่ชอบให้คนอื่นเรียกเขาว่าท่านประธาน ดังนั้นคนในต้า
