นทางไปที่รถ“แต่ทว่า!”เหวยเสี่ยวหลงกล่าวเพิ่มเติมอีกหนึ่งประโยค “เขาไปด้วยไม่ได้”เขาชี้ฉินเฉาและกล่าวเช่นนั้น“ทำไมล่ะ?”หลี่นาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม“รถคันเล็กเกินไปเลยนั่งหลายคนไม่ได้”เหวยเสี่ยวหลงยิ้มออกมา “ยิ่งไปกว่านั้นเขาก็ไม่ได้เป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยของพวกเรา เลยไม่จำเป็นจะที่ต้องรายงานตัวอยู่แล้วและไม่จำเป็นที่จะต้องไปด้วยกัน”“เขาไม่ไป ฉันก็ไม่ไป”หลี่นากล่าวออกมาอย่างง่ายดาย“ฉันก็ไม่ไปเหมือนกัน”ชางลั่วหยุดฝีเท้าของตัวเองเอาไว้ และหันกลับมายืนอยู่ข้าง ๆ หลี่นาจากนั้นเหวยเสี่ยวหลงก็พลันอึดอัดใจ เขาคิดว่าจะสามารถเตะฉินเฉาออกไปได้แล้ว แต่ไม่ทันได้คิดว่าสาวสวยทั้งสองคนจะดื้อดึงและยืนกรานแบบนั้น“ถ้าไปสายอาจจะหาหอพักดี ๆ ไม่ได้ก็ได้นะ”เหวยเสี่ยวหลงยังคงกล่าวต่อไปจากทางด้านข้าง “บางทีถ้าไปไว ๆพวกเธอสองคนอาจจะได้อยู่ด้วยกันก็ได้”เรื่องที่เหวยเสี่ยวหลงพูดนั้นเป็นความจริง แต่หลี่นาและชางลั่วไม่คิดจะทิ้งฉินเฉา และขึ้นรถของเหวยเสี่ยวหลงเพราะเรื่องนี้“ถ้าเลวร้ายที่สุดก็หาบ้านเช่าข้างนอก”การเงินของชางลั่วนับว่าไม่แย่“……”เหวยเสี่ยวหลงพูดอะไรไม่ออก“พวกเธอไม่ไปสายหรอก”ฉินเฉายิ้มออกมา “ฉันให้คนมารับพวกเราแล้ว”คำพูดของฉินเฉาทำให้เหวยเสี่ยวหลงเกิดความสงสัย ใครจะมารับพวกเขา? ในหัวของเขากำลังคิดภาพรถยนต์ Xiali หรือรถยนต์พัง ๆขึ้นมาแต่ในไม่ช้าสายตาของเขาก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจเขาเห็นเพียงแค่ขบวนรถย
