ด้วยน้ำตา
เธอกัดปากแน่น ไม่กล้าส่งเสียง เพราะกลัวดึงดูดความสนใจของปีศาจตนนี้
ทว่าท้ายที่สุดแล้วหานจิ่งก็ค้นพบเธอ
โครกคราก!
ท้องที่หิวมาสองวันแล้วของเธอส่งเสียงร้องออกมาอย่างไม่ถูกเวลา
เหม่ยลี่น้อยหน้าซีดเผือด มองหานจิ่งที่เดินเขามาหาพร้อมรอยยิ้มชั่วร้ายอย่างตื่นตระหนก
เที่ยงคืนวันนั้น เหม่ยลี่น้อยนอนอยู่บนพื้นเหมือนตุ๊กตาผ้าที่ฉีกขาด
มือและเท้าที่คล้ายก้านบัวสีขาวเล็ก ๆ ของเธอเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ แก้มบวมเป่งเหมือนหมั่นโถว
ในขณะที่หานจิ่งกำลังนอนกรนเสียงดังอยู่บนเตียง
“หนาวจัง ฉันจะตายแล้วใช่ไหม…” เหม่ยลี่น้อยพึมพำกับตัวเอง เรื่องที่เธอจดจำได้นานแล้ว เธอรู้ว่าตัวเองคือจุดอ่อนของแม่ ถ้าเธอตาย แม่คงอยู่ต่อไปไม่ไหว
เธอไม่อยากตาย
อย่างน้อยเธอก็อยากเจอแม่ก่อนตาย…
ร่างที่พร่ามัวร่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ บนตัวเขาเปล่งแสงสว่างแสบตา ทำให้มองเห็นหน้าเขาได้ไม่ชัดเจน
เสียงของคนผู้นั้นคล้ายทั้งหญิงและชาย “อยากมีชีวิตอยู่ไหม? ฉันจะช่วยเธอ”
[1] อี้คือ สภาวะเกิด ทำให้เกิดหยินหยาง หยินหยางทำให้เกิดสี่ลักษณะหรือสี่ฤดูกาล ที่ทำให้เกิดดีหรือร้าย มงคลหรืออวมงคล เพราะสิ่งเหล่านี้ ทำให้เกิดพฤติการณ์อันยิ่งใหญ่ทั้งหลายในธรรมชาติ