“จะพูดจาผายลมอะไรอีก!”หมีดำเป็นคนที่เผด็จการมาก “ถ้ากลัวก็รีบ ๆ เอาเงินออกมาซะ!”รอบกายของหมีดำผู้นี้มีคนเจ็ดถึงแปดคน แต่ละคนช่างดูโหดเหี้ยมและไร้ความปรานี เขาไม่เชื่อหรอกว่าชายหญิงสองคนนี้จะกล้าหาญและไม่กลัวพวกเขา“น้องชายของฉันถูกทำร้าย ทั้งค่าเสียเวลา ค่ารักษาพยาบาล และค่าทำขวัญเท่ากับหนึ่งแสน! ยิ่งไปกว่านั้นสินค้าของน้องชายฉันยังถูกพวกนายปล่อยไปอีก รวมกันก็เป็นสองแสนถ้วน! เอาเงินมาซะ ถ้าไม่มีเงินล่ะก็ ผู้ชายจะต้องทิ้งแขนเอาไว้ ส่วนผู้หญิงต้องไปกับฉัน!”เขาพูดจาข่มขู่อย่างโหดเหี้ยม“มาคุยกันก่อน มาคุยกันก่อน”ฉินเฉาส่งบุหรี่ให้หมีดำหนึ่งมวน “มาเถอะสหาย สูบบุหรี่ก่อนเถอะ”“พยายามจะตีสนิทอย่างนั้นสินะ…โอ้ นี่มันของประเทศจีนนี่”หมีดำรับบุหรี่มาคาบเอาไว้ในปากฉินเฉาหยิบไฟแช็กขึ้นมา ในขณะที่เอ่ยถามว่า“นายชื่อหมีดำใช่มั้ย นายอยู่ร่วมกับใครบนถนนเส้นนี้?”“อยู่กับสมาคมต้าฉิน”หมีดำกล่าวอย่างไร้ความปรานีว่า “ถ้าแกยั่วโมโหหมีดำ นั่นหมายความว่าแกกำลังยั่วโมโหสมาคมต้าฉิน และเมื่อถึงเวลานั้นแกจะไม่สามารถกินหรือเดินไปไหนได้อีก เอาเงินมาซะ จากนั้นพวกเราทั้งสองฝ่ายก็ต่างคนต่างอยู่กัน”“หึ ๆ คนของสมาคมต้าฉินไม่มีเหตุผลขนาดนั้นเลยเหรอ?”ฉินเฉาจุดไฟแช็กและส่งให้กับหมีดำที่อยู่ตรงหน้า“เฮ้ แกเป็นใครกัน กล้ามาว่าสมาคมต้าฉิน แกไม่กลัวตายหรือไง”หมีดำเหล่มองฉินเฉา เขาใช้ไฟแช็กมาจุดบุหรี่จีน และอดไม่ได้ที่จะพูดพึมพ
