ยู่บนเตียงหรือเปล่า!”“แกกล้างั้นเหรอ!”ไป๋เจี่ยวเจียวจ้องตาเขม็ง“อามิตตาพุทธ สาธุ สาธุ!”ฝ่าเซียงเงยหน้าขึ้น แล้วเอ่ยปากพูดขึ้นมาว่า“สหายผู้นี้ คำพูดของนายเกินเหตุไปหน่อยแล้ว”“แม่งเอ๊ย หัวหอมที่ไหนเนี่ย”หมีดำจับขวานในมือเอาไว้ “ถ้าไม่อยากตายก็หลีกทางให้บิดาซะ”“ฉันเป็นสามีของเธอ ถ้ามีเรื่องอะไรก็ให้คิดบัญชีที่ฉัน”ฝ่าเซียงกล่าว“สามี… พวกเขารังแกฉัน…..”ไป๋เจี่ยวเจียวกอดแขนของฝ่าเซียงเอาไว้อย่างน่าสงสาร และกล่าวออกมาฉินเฉาเหงื่อตก เด็กผู้หญิงคนนี้กลับทำตัวน่าสงสารต่อหน้าฝ่าเซียง“เลิกพูดอะไรไร้สาระได้แล้ว!”หมีดำตะโกนออกมาอย่างเลือดเย็น “เธอทำร้ายน้องชายของฉันถ้าไม่อยากถูกเอาไปขายในซ่อง ก็จ่ายค่ารักษาพยาบาลมาซะ!”ฉินเฉาคิดในใจว่า ที่แท้ก็มาขอเงิน ไม่แปลกใจเลยที่กลางวันแสก ๆจะกล้าออกมาปล้นให้ผู้คนกลัว“เสียเงินเหรอ?”ไป๋เจี่ยวเจียวตาขวาง “แกนี่มันงดงามจริง ๆ! ผู้หญิงคนนี้ได้ต่อยแกก็เบาใจแล้ว!”“บัดซบเอ๊ย บนถนนเส้นนี้ ยังไม่มีใครเคยกล้าพูดแบบนี้กับหมีดำมาก่อน! สาวน้อย ฉันจะให้บทเรียนกับเธอเอง เธอคงจะไม่รู้ซะแล้วว่าทำไมดอกไม้ถึงเป็นสีแดง!”หมีดำคือนักเลงชื่อดังบนท้องถนน เขามาจากครอบครัวนักล่าบนภูเขา และมีเพียงน้อยคนเท่านั้นที่จะกล้ามายั่วยุเขาอย่างไรก็ตาม วันนี้เขายังถูกนับให้เป็นคู่ต่อสู้ด้วยเช่นกัน“เข้ามาสิ ฉันจะลองดูสักตั้ง!”ไป๋เจี่ยวเจียวเริ่มถกแขนเสื้อขึ้นอีกครั้ง“รอเดี๋ยว”แต่ในขณะนั้นเอง ฉิน
