ลา และช่วยฉินเฉาป้องกันสายฟ้าอันสุดท้ายจู่หลงซ่างเหรินรับสายฟ้าเอาไว้มากมาย จนไม่อาจทนรับได้มากกว่านี้อีกต่อไป เขาร่วงลงมาจากท้องฟ้าและกลับคืนสู่ร่างมนุษย์ชายชราคนนี้ดูไม่ไร้เทียมทานอย่างแต่ก่อนอีกต่อไปตอนนี้ร่างของเขาทั้งมอมแมมและไหม้เกรียม เห็นได้ชัดว่าบาดแผลจากการทำร้ายตัวเองเมื่อสักครู่นั้นไม่ใช่น้อย ๆนอกจากนี้เขายังเอาชนะฉินเฉาไม่ได้ เขาเกลียดชังจนอาเจียนออกมาเป็นเลือด“เล้าหมูซ่างเหริน เส้นทางการฝึกตนของแกมันจบลงที่นี่แล้ว”ฉินเฉาสลายโล่มังกร ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นดาบเล่มยาวและใช้มันชี้ไปยังจู่หลงซ่างเหริน จากนั้นจึงพูดออกมา“ชายชราไม่มีวันทำให้เจ้าได้สบายใจแน่!”จู่หลงซ่างเหรินอดทนต่อความเจ็บปวดแล้วกระโจนออกไปทันทีเขายกกรงเล็บขึ้นมาและใช้พลังสายฟ้าที่เหลือตวัดกรงเล็บใส่ฮัวเหนียง“อ๊า!”ฮัวเหนียงซึ่งเป็นผู้ฝึกตนขั้นกายทองคำชั้นที่หนึ่ง กำลังใจเต้นไปกับฉินเฉา เธอถูกกรงเล็บนั้นโจมตีเข้าไปที่ไหล่อย่างไม่คาดคิดทันใดนั้น สายฟ้าได้ผ่าลงมายังตัวเธอทันที“ฮัวเหนียง!”ฉินเฉาก้าวเข้ามาถึงด้านหลังของฮัวเหนียง และใช้ฝ่ามือโจมตีเธอเขาไม่ได้มีเจตนาที่จะทำร้ายฮัวเหนียง แต่นี่ก็เพื่อขับสายฟ้าที่อยู่ในร่างกายของเธอออกไปแต่สายฟ้านี้ช่างเกินกำลัง มันพุ่งเข้าไปยังชีพจรของฮัวเหนียงอย่างรวดเร็วและโหดร้าย“ดูเหมือนว่าคนรักของเจ้าจะตกอยู่ในอันตราย”หลัวเต๋อกล่าวออกมา“ตาแก่ ยังไม่ช่วยอะไรอีก!”“มีทางเดียวเท่านั้น
