ธอยังต้องกลัวอะไร“ดี! ข้าสัญญากับเจ้า! พวกเราไปด้วยกันตอนนี้เลย!”ท่านแม่ ข้าจะต่อสู้กับมันดูข้าหวังว่าท่านจะอวยพรข้าอยู่บนสวรรค์“ตอนนี้ยังไปไหนไม่ได้ ฉันยังมีเรื่องใหญ่ที่ต้องทำอยู่อีก”ฉินเฉาส่ายหน้า“ตอนนี้ไม่ได้เหรอ…..”ซวนหยวนเย่หยู่ค่อนข้างหดหู่ กว่าจะตัดสินใจได้มันไม่ง่ายเลยผู้ชายคนนี้จะล้อเล่นกับเธอเหรอ?“อืม ฉันแค่มาขายตั๋วล่วงหน้า เธอต้องรอไปก่อนสักพัก”ฉินเฉากล่าวเบา ๆ ว่า “แต่เชื่อฉันเถอะ ฉันจะกลับมาแน่นอน”“เจ้าจะให้ข้ารออย่างไม่มีจุดหมายอย่างนั้นเหรอ?”สีหน้าของซวนหยวนเย่หยู่เป็นกังวล “คำพูดของผู้ชายเชื่อถือไม่ได้มากที่สุด”“ไม่ใช่แบบนั้นแน่นอน กำหนดเวลาของพวกเราจะอยู่ในช่วงวันงานประลองหงเหมิน เธอว่ายังไง?”ฉินเฉากล่าว“งานประลองหงเหมินเหรอ? ดีเลย!”ซวนหยวนเย่หยู่ยิ้มออกมา “งานประลองหงเหมิน ทีนี้พวกเรามาเกี่ยวก้อยกันเถอะ”“เชี่ย พวกเราอายุเท่าไหร่กันแล้ว ยังจะเล่นแบบนี้อีก”ฉินเฉาเบ้ปาก“ข้าไม่สนใจ ข้าจะเกี่ยวก้อย”ซวนหยวนเย่หยู่เลิกคิ้ว“เอาล่ะ เกี่ยวก้อยก็เกี่ยวก้อย”ฉินเฉาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยื่นนิ้วก้อยข้างซ้ายออกมา“ฮิ ๆ มา ๆ เกี่ยวก้อย แขวนคอ หนึ่งร้อยปีห้ามเปลี่ยนใจ”นิ้วก้อยของซวนหยวนเย่หยู่เกี่ยวเข้ากับนิ้วก้อยของฉินเฉา“เจ้าเกี่ยวก้อยกับข้าแล้ว เจ้าต้องรับผิดชอบข้า!”ซวนหยวนเย่หยู่เงยหน้าขึ้นและกล่าวอย่างมีชีวิตชีวา“เอ่อ อย่าพูดให้เข้าใจผิดง่าย ๆ สิ”ฉินเฉาเช็ดเหงื่อ “ตอนนี้ดึก
