สิงโตสีทองหายไปแล้ว เหลือทิ้งไว้แต่เพียงไป๋เย่ที่นั่งอยู่ริมสระตามลำพังอย่างไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงต่อไปดีในเวลานั้นเองมีผู้หญิงคนหนึ่งเดินตรงมาจากตำหนักหมอกพร้อมกับตะเกียงในมือผู้หญิงคนนี้ดูมีอายุประมาณสิบหกถึงสิบเจ็ดปี รูปร่างหน้าตาของเธอช่างสวยสดงดงาม โดยเฉพาะดวงตาโตคู่สวยที่กลอกหันมองไปรอบๆ ราวกับดวงดาวบนท้องฟ้า ดวงตาคู่นั้นทำให้ผู้คนอดไม่ได้ที่จะจ้องมองเธอในยามที่เธอกำลังเดิน ผมเปียยาวของเธอก็แกว่งไปมาด้านหลังเธอสวมใส่กระโปรงยาวมีสีสัน ปลดปล่อยบรรยากาศแห่งความสง่างามออกมาจากร่างกาย ราวกับเธอเป็นเทพธิดาที่เดินออกมาจากสรวงสวรรค์สิ่งที่สังเกตเห็นได้ชัดเจนที่สุดคือลิงสีขาวที่นอนอยู่บนบ่าของเธอมันคอยกู่ร้องออกมาพร้อมปัดป่ายหางไปมาอย่างร่าเริงและมีชีวิตชีวา“ไม่ทราบว่าทำไมพี่สาวท่านนี้ถึงมาร้องไห้อยู่คนเดียวยามดึกดื่น?”สาวน้อยคนนี้เดินเข้ามาอยู่ข้าง ๆ ไป๋เย่ เธอถือตะเกียงเอาไว้ในมือพร้อมกับก้มตัวลงไปอยู่ด้านหน้าของอีกฝ่าย แล้วเอ่ยถามด้วยเสียงอันนุ่มนวล“ไม่ ไม่มีอะไร…”ไป๋เย่เช็ดน˺าตาที่หางตาออกไปอย่างรวดเร็ว “ข้านึกถึงบางสิ่งที่น่าเศร้าใจขึ้นมา”“คงจะเป็นเรื่องผู้ชาย”สาวน้อยคนนั้นเอ่ยออกมาเบา ๆ “มีเพียงผู้ชายเท่านั้นที่ทำให้ผู้หญิงอย่างพวกเราร้องไห้ออกมา”“น้องสาวพูดถูก”ไป๋เย่ถอนหายใจ เป็นเพราะผู้ชายจริง ๆเป่ยถังป้าเทียน ข้ารักท่านมากจนยอมมอบทุกอย่างให้ท่าน แต่ท่านกลับทำลายหัวใจของข้า“พี่
