งก้าวออกมา เธอสวมอาภรณ์มีสีสัน ใบหน้านั้นงดงามอย่างน่าประทับใจ“ศิษย์พี่หญิงตงฟาง ไม่ทราบว่าท่านมีเรื่องอะไรถึงมาหาข้าดึกถึงเพียงนี้?”“หึ ๆ …”ตงฟางอิ๋งผู้นี้ยิ้มบาง ๆ ที่มุมปากทันที“ศิษย์พี่หญิงหัวเราะทำไม?”ฮัวเหนียงสะบัดปลายแขนเสื้อด้วยใบหน้านิ่งสนิท “ศิษย์พี่หญิงกำลังหัวเราะเยาะข้าที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงเรื่องเหล่านี้ได้ใช่มั้ย?หากท่านมาเพื่อดูเรื่องตลก เช่นนั้นก็ได้โปรดกลับไปเถิด”“ดูเธอพูดเข้าสิ ฉันจะไปหัวเราะเยาะเธอได้ยังไง”น˺าเสียงจากปากของตงฟางอิ๋งค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเสียงของผู้ชายทันใดนั้นดวงตาที่งดงามของฮัวเหนียงก็พลันเบิกกว้าง เธอมองคนตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ“คุณ คุณ…..”“ใช่แล้ว เป็นฉันเอง”ตงฟางอิ๋งจับมือของฮัวเหนียงเอาไว้ทันที “ที่นี่ไม่เหมาะสมที่จะพูดอะไร เข้าไปในบ้านเถอะ”เมื่อพูดดังนั้น ตงฟางอิ๋งก็พาฮัวเหนียงเข้าไปด้านในโดยไม่สนว่าเธอจะกำลังตกใจอยู่หลังจากนั้น เธอจึงโบกมือและบานประตูก็ปิดลง“คุณชายฉิน… เป็นคุณชาย…”ฮัวเหนียงมองศิษย์พี่หญิงตงฟางของเธอด้วยน˺าตาที่หลั่งริน“ไม่ใช่ว่าศิษย์พี่หญิงกำลังแกล้งหลอกข้าอยู่ใช่มั้ย…..”“ตอนนี้ศิษย์พี่หญิงตงฟางของเธอมาแกล้งหลอกเธอไม่ได้หรอก”ตงฟางอิ๋งผู้นี้หันกลับมาและกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ตอนนี้เธอกำลังยุ่งอยู่กับการดูแลจู่หลงซ่างเหรินบนเตียง”เมื่อพูดดังนั้น ร่างกายของตงฟางอิ๋งก็พลันกลายเป็นควันดำ ก่อนจะรวมตัวกันอย่างช้า ๆและร่างของชายคนหนึ
