“ขอแสดงความยินดีกับซ่างเหรินที่ออกจากการจําศีล!” ณ ยอดเขาหมอก ควันสีฟ้าค่อย ๆ ลอยตัวขึ ้ นมาอย่างช้า ๆ เหนือควันสีฟ้ามีชายชราหลังค่อมดูอนาถาคนหนึ่งยืนอยู่ ชายชราผู้นี้สวมใส่ชุดสีดําที่ดูหรูหรา แต่คนอื่น ๆ ก็ไม่กล้าที่จะ กล่าวคําเยินยอ ชายที่ดูอนาถาผู้นี้ทําให้ผู้อื่นคิดไปถึงชายที่แสน แข็งแกร่งในเรื่องหุ่นยนต์แมว แต่เขาผู้นี้เป็นคนยิ่ งใหญ่มาก ศิษยานุศิษย์แห่งยอดเขาหมอก นั่ งคุกเข่าเรียงรายอยู่ด้านหน้า ใบหน้าของแต่ละคนดูเคารพนอบน้อม พวกเขากําลังต้อนรับผู้อาวุโสไท่ซ่างแห่งยอดเขาหมอก ตงฟางอิ๋ งคุกเข่าอยู่ด้านหน้าพร้อมกับคนในตระกูลตงฟางที่ มาร่วมคํานับจู่หลงซ่างเหรินด้วยกัน “หึ ๆ เวลาแห่งการจําศีลล่วงเลยมาเพียงพอแล้ว” จู่หลงซ่างเหรินมองศิษย์จํานวนนับไม่ถ้วนตรงหน้าด้วยรอยยิ้ ม “อิ๋ งเอ๋อ เรื่องที่ชายชราผู้นี้บอกให้เจ้าเตรียมการเป็นยังไงบ้าง?” “รายงานผู้อาวุโส!” ตงฟางอิ๋ งก้าวขึ ้นไปด้านหน้าอย่างรวดเร็วและกล่าวว่า “เกือบ เสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ นายหญิงเข้าไปอยู่ในตําหนักบูรพาเพื่อรอคอย ความโปรดปรานจากซ่างเหรินแล้ว” “ดี ทําได้ดี” จู่หลงซ่างเหรินจับเคราน้อย ๆ ของเขา นัยน์ตาเป็นประกายฉาย แววลามก ว่ากันว่ามังกรเป็นสัตว์ที่มักมากในกาม จู่หลงซ่างเหรินผู้นี้ก็ไม่ใช่ ข้อยกเว้น หากได้แหวกฟ้าคว้าฝนกับฮัวเหนียงสักคืน ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่จะ ได้รับพลังเซียนมาปกป้องร่างกาย เพียงแค่พูดว่าฮัวเหนียงงดงาม
