าดใหญ่บนพื้นน˺าหิมะทันทีคราวนี้คนในสำนักหลงโหยวก็ตะลึงเช่นกันนี่ไม่ใช่วิชาฝ่ามือหลงโหยวหรือไง!หลงโหยวประทับของฉินเฉาที่เกิดจากฝ่ามือหลงโหยวค่อนข้างแตกต่างไปจากท่าที่จางยู่หมิ่นใช้สิ่งที่เขาปลอดปล่อยออกมาจากฝ่ามือไปโจมตีอีกฝ่ายให้บาดเจ็บก็คือพลังลมปราณที่ท่วมท้นและบริสุทธิ์ทั้งกระบี่และฝ่ามือนี้จัดการชายชุดดำไปได้จนหมดสายตาที่ทุกคนมองผู้ฝึกตนพเนจรผู้นี้ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้วจากความไม่เชื่อถือที่มีก่อนหน้านี้กลับกลายเป็นความประหลาดใจ ชื่นชม และไม่อยากจะเชื่อแทน“เจ้าเป็นใคร!”จีหยวนหยวนมองฉินเฉา และรู้สึกได้ว่าคนคนนี้ไม่ธรรมดา“ฉันชื่อฉินสือเอ้อ เป็นแค่ผู้ฝึกตนพเนจร และฉันมาที่นี่เพื่อมอบของขวัญให้ยอดเขาหมอก”ฉินเฉาเก็บกระบี่เข้าไปในฝัก “ฉันไม่คิดว่าจะมาเจอกับเรื่องเลวร้ายแบบนี้ สัตว์ประหลาดสาวอย่างเธอ ถ้ารู้ถึงข้อจำกัดล่ะก็ ก็รีบ ๆหายไปซะ อย่าได้มาขวางทางฉัน ไม่อย่างนั้นกระบี่ของฉันจะไม่อ่อนโยนกับเธอแน่”“ผู้ฝึกตนพเนจรผู้นี้โอ้อวดสิ้นดี!”ดูเหมือนว่าจีหยวนหยวนผู้นี้จะไม่เชื่อฟังสักเท่าไหร่ “เจ้าขโมยวิชาเพื่อมาหาความตายที่นี่เหรอ?”“ลองดูสิ”ฉินเฉาเหยียดฝ่ามือทันที จากนั้นมังกรสีทองที่มีความยาวมากกว่าสิบเมตรก็สะบัดหาง พร้อมเหวี่ยงกรงเล็บพุ่งไปหาจีหยวนหยวน“จงสลาย!”จีหยวนหยวนยืนบนพื้นหิมะ จับจ้องมังกรที่กำลังพุ่งเข้ามาด้วยสีหน้านิ่งสงบ พร้อมกันนั้นเธอได้ปลดปล่อยคริสทัลสีฟ้าออกไปเมื่อมังกรยั
