ในที่สุดท้องฟ้าก็มืดลง คนทั้งหมดพากันเดินฝ่าหิมะที่ตกหนักขึ้นเรื่อย ๆทุกคนเป็นผู้ฝึกตนกันหมด จึงสามารถมองเห็นในเวลากลางคืน แม้คืนนั้นจะเป็นค˹าคืนที่มีหิมะตกพวกเขาก็ยังคงเดินทางต่อไปได้“ท่านอาจารย์…”เหมยหย่า ศิษย์คนเล็กที่สุดที่มีพื้นฐานการฝึกตนที่น้อยที่สุดกัดริมฝีปากและถอนหายใจออกมา“ลมแรงมากและยังหนาวมากด้วย พวกเราพักกันดีกว่า…..”“ศิษย์น้องหญิง อดทนอีกหน่อยเถอะ”ไป๋เย่ดึงแขนเหมยหย่า “ทนอีกสักหน่อยพวกเราก็ถึงยอดเขาหมอกแล้ว ไม่อย่างนั้นหากไปถึงช้าขึ้นมา สำนักเซียนทองคำของพวกเราจะเสียมารยาท”“ฮือ ท่านอาจารย์…..”ร่างกายของเหมยหย่าสั่นเทาเพราะความหนาวเย็นจากหิมะ“ศิษย์น้องหญิง ข้าจะแบกเจ้าเอง”หลี่เหว่ยหลงมองศิษย์น้องหญิงที่ตัวสั่นเพราะความหนาวเย็นก็ทนไม่ได้ เขาเอ่ยปากพูดออกมาจากทางด้านข้าง“อืม…”เหมยหย่ากลอกดวงตากลมโตสีดำไปมา เธอแอบมองศิษย์พี่สามชิวเฟิงหลานที่กำลังเดินอยู่อย่างต้องการที่จะให้ศิษย์พี่สามผู้เข้มแข็งเป็นคนอุ้ม แต่น่าเสียดายที่ศิษย์พี่สามยังคงเมินเฉยหนาวเกินไป หนาวเกินไป พอคิดถึงเรื่องนั้นเธอก็หันไปหาศิษย์พี่ใหญ่ราคาถูก“เอาล่ะ ศิษย์พี่ใหญ่ คงต้องลำบากท่านแบกข้าแล้ว…..”เหมยหย่าพยักหน้าในที่สุดหลี่เหว่ยหลงดีใจมาก เขารีบวิ่งไปด้านหน้าและคุกเข่าลงบนพื้นเหมยหย่ากระโดดขึ้นไปบนหลังของเขาเบา ๆ และรู้สึกถึงความอบอุ่นขึ้นมาทันทีหลี่เหว่ยหลงไม่ตระหนี่ลมปราณของตัวเอง เขาแผ่ออกไปยังร่างเล็
