ูดของท่านเอาไว้ ช่วงนี้ฮัวเหนียงไม่สบายจึงต้องการพักผ่อน ฮัวเหนียงขออภัยศิษย์พี่ใหญ่ตงฟางด้วย”คำพูดของฮัวเหนียงชี้ชัดถึงการส่งแขก“เจ้าไม่จำเป็นต้องมารีบกังวลอะไรกับข้าหรอก หากถ้าพูดจบแล้วข้าก็จะจากไป เมื่อถึงวันที่เจ้าแต่งงานไปแล้วข้าก็คงไม่กล้าพูดแบบนี้กับเจ้าอีก ในระหว่างที่เจ้ายังไม่ได้เป็นนายหญิงก็ให้ข้าอธิบายถึงคำพูดพวกนี้ก่อนเถิด”ตงฟางยังคงก้าวเข้ามากล่าวอย่างหน้าหนาว่า “ข้าแค่อยากจะแนะนำเจ้าอย่างสุภาพว่าเจ้าควรที่จะลืมคนบางคนไปซะ ฮัวเหนียงชีวิตของเจ้าคือคนของยอดเขาหยอก หากตายก็กลายเป็นผีของยอดเขาหมอกเช่นกัน ยิ่งไปกว่านั้นเจ้าเองก็รู้ดีว่าพลังของจู่หลงซ่างเหรินนั้นไม่มีที่สิ้นสุด หากคนรักของเจ้ามาหาเจ้า นั่นก็คงเป็นจุดจบของเขาถ้าเขาฉลาดมากพอก็จะต้องไม่มาอย่างแน่นอน แต่ถ้าหากมาล่ะก็ หึ ๆ…”ตงฟางอิ๋งกล่าวก่อนที่จะหันหลังกลับไป “ตามที่พูดไว้ เมื่อข้าพูดจบข้าก็จะจากไปเอง”เธอพูดสิ่งที่เธออยากจะพูดออกมาก่อนที่จะเดินจากไปอย่างไม่คิดจะอยู่ที่นี่ต่อแม้เพียงสักวินาทีฮัวเหนียงที่ถูกทิ้งไปด้านหลังมองออกไปด้านนอกอย่างนิ่งงันที่หน้าประตู ดวงตาของเธอเริ่มมีแสงที่ซับซ้อนไหลผ่าน ยิ่งไปกว่านั้นยังแลดูเป็นกังวลเธอหวังให้ฉินเฉามาที่นี่ เธอจะไม่อยากให้เขามาได้ยังไงแต่หากเขามา คงจะเป็นการยากที่จะหนีให้พ้นจากเงื้อมมือของจู่หลงซ่างเหรินเมื่อถึงตอนนั้นที่ทุกคนฟื้นขึ้นมา ตัวเธอเองที่มีชีวิตอยู่อีกครั้ง
