วหรือไง”“เมื่อเจ้าพบเขาเจ้าก็จะรู้เอง”มู่หว่านชิวกล่าว ทันใดนั้นเธอก็ดูมีความสุขขึ้นมาทันที “เขามาแล้ว! เจ้าได้ตายแน่!”เมื่อเธอพูดจบ จู่ ๆ บนกำแพงของสุสานก็ปรากฏช่องว่างหนึ่งขึ้นมาจากนั้นร่างของชายคนหนึ่งผู้ใส่หน้ากากตัวตลก และสวมชุดจีนสีดำยาวก็ออกมาจากช่องว่างนั้น เขาจับจ้องไปที่ฉินเฉาที่อยู่ในห้องนั่งเล่น“ดูสิ…”เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย ดวงตาเพียงคู่เดียวที่เขาเปิดเผยนั้นจ้องมองฉินเฉาด้วยความสนใจ “ข้าแค่ออกไปเดินเล่นครู่เดียว พอกลับมาก็เจอกับเรื่องน่าประหลาดใจเสียแล้ว”“แกเป็นใคร?”ฉินเฉาไม่รู้สึกประทับใจในชายคนนี้เลยแม้แต่น้อย“หึ ๆ พวกเราคือเพื่อนเก่ากันยังไงล่ะ”เขาหัวเราะออกมาด้วยเสียงอันแหบพร่า“ท่านกุนซือ!”มู่หว่านชิวคุกเข่าลงตรงหน้าชายคนนั้น “ในที่สุดท่านก็กลับมา!”“อืม ข้าออกไปรวบรวมพลังหยินเพื่อกลับมาช่วยเจ้า หึ ๆ แต่ไม่คิดเลยว่าพวกเราจะมีแขกเสียได้ ตอนนี้พวกเราคงต้องรับแขกกันก่อน”“ท่านกุนซือ หลังจากที่จัดการเขาแล้ว ขอท่านได้โปรดโปรดปรานข้า…”แววตาของมู่หว่านชิวเต็มไปด้วยความหิวกระหาย“อืม…”กุนซือสัมผัสใบหน้าของมู่หว่านชิวอย่างแผ่วเบา “คืนนี้ข้าจะเลี้ยงดูสาวสวยคาวโลกีย์เช่นเจ้าเอง”“ขอบคุณท่านกุนซือ…..”ฉินเฉาเหงื่อตก“เฮ้ สองคนนี้มีความละอายใจกันบ้างมั้ย… ตอนนี้พวกเราอยู่ในสังคมที่กลมเกลียวกันนะ ไม่เข้าใจหรือไง?”“หึ ๆ … เจ้าจะตายอยู่แล้วยังร้องขอความกลมเกลียว”กุนซือผู้ใส่หน้ากากต
