ู่วัฏสงสาร เธอก็จะมีโอกาส”ฉินเฉาแนะนำ“หนู หนูไม่กล้าหรอกค่ะ…”เด็กหญิงตัวน้อยส่ายหน้า “ถึงบอกว่ามีวัฏสงสาร… แต่หนูก็ไม่เคยเห็นมันมาก่อน….. ถ้าหากมันไม่มีล่ะ หนูจะทำยังไง… แม้แต่ความนึกคิดสุดท้ายของหนูก็จะหายไปด้วย… มันน่ากลัวมาก…..”“วางใจได้ มีวัฏสงสารแน่นอน”ฉินเฉากล่าวด้วยรอยยิ้ม “พี่เข้าไปเที่ยวเล่นในปราสาทของราชานรกมาหลายครั้งแล้ว เมื่อถึงเวลานั้นเธอจะได้เจอกับคุณลุงที่ชื่อลู่พ่านเขาจะเป็นคนบอกเธอเองว่าเธอควรจะไปยังวัฏสงสารไหน”“ถ้าหนูกลายเป็นสัตว์ตัวเล็ก ๆ หรืออะไรสักอย่างล่ะคะ…”“การเป็นคนก็ไม่ดีเสมอไปหรอก”ฉินเฉายักไหล่ “บางคนก็มีชีวิตยืนยาว บางคนก็อายุสั้น ยิ่งไปกว่านั้นพี่ว่าเธอเป็นเด็กดีมาก เธอจะต้องเข้าสู่วัฏสงสารแล้วเติบโตเป็นผู้ใหญ่ได้แน่ ๆ”“จริงเหรอ…..”เด็กหญิงตัวน้อยพูดออกมาด้วยความคาดหวัง“แน่นอน พี่ไม่พูดจาไร้สาระกับผีหรอก”“หนู หนูคิดว่า”ในขณะที่เด็กหญิงกำลังพูดอยู่นั้น สีหน้าของเธอก็พลันเปลี่ยนไป“พี่ชาย… หนู หนูไปกับพี่ชายไม่ได้แล้ว… แม่นางเจิน… ออกมาแล้ว…..”
