ไป ชายคนนั้นคงจะกลับนรกไปแล้ววิ้งง…ฉินเฉาสูดลมหายใจเข้าไปลึก ๆ ก่อนจะสลายพลังของเพชรทะลวงภูผาร่างอันมหึมาของพระอรหันต์ค่อย ๆ ลดขนาดลงก่อนที่จะกลายเป็นแสงสีทองกลับเข้าไปในร่างกายของฉินเฉา“เพราะเจ้าไม่ใช้จิตก่อเกิดตั้งแต่แรก เวลาถึงได้ยาวนานมาจนถึงป่านนี้”หลัวเต๋อกล่าวด้วยความดูถูก“ไม่ได้หรอก”ฉินเฉาส่ายหน้าแล้วบอกว่า “จิตก่อเกิดเป็นสิ่งสุดท้ายที่ฉันคิดจะใช้ ถ้าไม่ใช่ทางเลือกสุดท้ายจริง ๆ ฉันจะไม่ใช้มันแน่นอน ใครจะไปทนได้ล่ะ ในเมื่อหลังจากนี้จะใช้วิชานี้ไม่ได้ไปอีกหนึ่งเดือน ถ้าคราวหน้าฉันเจอศัตรูที่ยากจะรับมือมากกว่านี้ ฉันคงจะไม่มีทางจัดการมัน”“ตีตนไปก่อนไข้”หลัวเต๋อถอนหายใจออกมา “เจ้าคงไม่รู้ตัวว่าเจ้าเหมือนผู้ฝึกตนในเส้นทางปีศาจน้อยลงไปทุกที ข้ายังจำได้ดีในยามที่ข้าเพิ่งมาอยู่กับเจ้าว่าเจ้าได้รับคำชมเรื่องความบ้าระห˹าขนาดไหน”“ตอนนี้ครอบครัวของฉันมีขนาดใหญ่ขึ้นมาแล้ว คงจะทำตัวยากจนและว่างเปล่าไม่ได้”ฉินเฉายิ้มออกมา “เมื่อก่อนฉันไม่เคยกลัวว่าจะต้องเดินเท้าเปล่าแต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว ฉันมีคนอีกมากมายที่ฉันต้องดูแล”เขาพูดออกมาก่อนที่จะบินกลับไปยังโครินธ์เขาแก้ไขเรื่องที่ยุ่งยากที่สุดไปได้แล้ว และตอนนี้สิ่งที่เขาต้องทำก็คือจัดการกับโครินธ์
