าแต่เมื่ออีกฝ่ายเป็นคนธรรมดาจึงไม่มีอุปสรรคใด ๆ เลยในไม่ช้าภูตผีหลัวซาก็ควบคุมร่างกายของนักฆ่าเหล่านี้เอาไว้ได้อย่างสมบูรณ์สีหน้าของเหล่านักฆ่านั้นว่างเปล่า พวกเขาวางปืนลงและยืนอยู่นิ่งๆ เท่านั้น“แก แกเป็นใคร…..”อาร์เธอร์เอ่ยถามด้วยแรงเฮือกสุดท้ายอย่างไม่จำยอม“ฉันก็เป็นเพื่อนเก่าของแกยังไงล่ะ”เซี่ยเยวี่ยถอดแว่นตาออกมาเช็ด “งานเลี้ยงสังหารของแกไม่ได้จัดขึ้นเพื่อให้ฉันสนุกหรือไง”“แก แกคือฉิน… ฉิน…”ดวงตาของอาร์เธอร์เบิกกว้าง เขาต้องการที่จะพูดชื่อของอีกฝ่ายแต่หลี่หงกลับกราชากแขนของเธอออกมาพร้อมหัวใจสีแดงในมือ เธอวางมันเอาไว้บนพื้นเรือก่อนที่จะทุบมันจนเละอาร์เธอร์นิ่งไปทันที ก่อนที่ร่างของเขาจะถูกหลี่หงเตะลงไปในน˺าทะเลที่เย็นเฉียบในขณะเดียวกันรูปลักษณ์ของหลี่หงก็พลันเปลี่ยนไปเพียงไม่นานเธอก็กลายเป็นอาร์เธอร์ที่ตายไปแล้วฉินเฉาลุกขึ้นยืน แววตาของเขาปรากฏความพึงพอใจออกมาเป็นอย่างมาก“ไม่เลว เหมือนมาก กลับไปรายงานความสำเร็จเถอะ ฉันเองก็จะไปทำงานเหมือนกัน”ฉินเฉากล่าวก่อนที่ร่างของเขาจะหายไปในพริบตาเขาปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งที่ดาดฟ้าเรือโครินธ์ฉินเฉาเดินไปที่ห้องอาหารห้องอาหารในเวลานี้เงียบงันมากมีเพียงบริกรไม่กี่คนที่เดินไปเดินมาอยู่ด้านในเท่านั้นเมื่อฉินเฉาเดินเข้าไป บริกรคนหนึ่งก็เข้ามาขวางที่หน้าประตูทางเข้าทันที“ขออภัยครับท่าน วันนี้ห้องอาหารไม่เปิดให้บริการ”บริกรคนนี้เป็นคนธรรมดา แต่ฉินเฉา
