ละพ่ายแพ้ต่อฉินเฉาเอาได้”นักฆ่าตัวน้อยคนนี้พูดออกมาอย่างไม่ยอมอ่อนข้อ นั่นทำให้เอลโมรู้สึกนับถือเขาเธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าในบรรดาลูกน้องของเธอ จะมีคนที่คารมคมคายและกล้าหาญเช่นนี้อยู่ด้วย“เจ้ากล้าดียังไงถึงได้มาสั่งสอนข้า!”อูมาปลดปล่อยลำแสงสีขาวออกมา ทำให้หลาย ๆ คนทางฝั่งเอลโมตัวสั่นเล็กน้อยคริสตจักรโรมันไม่ใช่สิ่งที่จะยั่วโมโหได้เลย“อย่างเลวร้ายที่สุด ท่านก็สามารถฆ่าผมได้เลย”นักฆ่าหนุ่มดูไม่เกรงกลัวอะไรทั้งสิ้น “ความตายของผมนั้นไม่เพียงพออยู่แล้ว ถึงอย่างไรชีวิตของผมก็แขวนอยู่บนคมมีด แต่ถ้าหากเป็นเพราะทิฐิของท่านที่ทำให้แผนการของพวกเราทั้งสองฝ่ายต้องล่าช้าออกไป ผมเองก็ไม่รู้ว่าเมื่อถึงเวลานั้นฝ่ายไหนที่จะเป็นผู้ที่ทนทุกข์กับความสูญเสีย”“เหอะ!”อูมาจ้องมองนักฆ่าคนนั้น ก่อนที่จะสลายลำแสงสีขาวของตน “นำทางไป ข้าขี้เกียจเกินกว่าจะมาเสวนากับเจ้า”“ท่านเทพ เชิญทางนี้”เอลโมรีบเชิญให้อูมาเข้าไปในห้องโดยสาร ก่อนที่เธอจะมองนักฆ่าคนนั้นด้วยความพึงพอใจนักฆ่าหนุ่มโค้งคำนับให้เอลโมไม่มีใครรู้ว่าบนมุมปากของนักฆ่าคนนั้นปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยันออกมาและไม่มีใครรู้ว่าแท้จริงแล้วนักฆ่าคนนั้นคือเสี่ยวไป๋นักฆ่าตัวจริงได้ถูกเสี่ยวไป๋สังหารและโยนลงทะเลไปแล้วฉินเฉามอบภารกิจให้เสี่ยวไป๋ซ่อนตัวอยู่ในสเกลตัน และจับตาดูว่าสเกลตันกับคริสตจักรโรมันกำลังทำอะไรกันอยู่แต่เหตุผลที่เสี่ยวไป๋เลือกที่จะเปิดปากพูด ก็เพื่อที่จะทำ
