งจากข้างห้องยังคงดังเข้ามาอย่างต่อเนื่องเสียงนี้กลายเป็นยากระตุ้นอารมณ์ของหลี่นาและฉินเฉาไปโดยไม่ต้องสงสัยทั้งสองคนเริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้ ฉินเฉาถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกไปอย่างรวดเร็วและชุดนอนที่ให้หลี่นาใส่ก็ถูกถอดออกไปเช่นกัน“พี่ฉินเฉา… เบา ๆ หน่อยนะ…..”คำพูดของหลี่นาแทบจะทำให้ฉินเฉากลายเป็นสัตว์ป่าอยู่แล้วไม่รู้ว่าตลอดชีวิตนี้จะได้เจอกับน้องสาวข้างห้องที่ดีขนาดนี้อีกมั้ยเขาโชคดีเหลือเกินที่ชีวิตนี้ได้มาเจอกับผู้หญิงที่ดีที่สุดนี่เป็นครั้งแรกของหลี่นา ฉินเฉาจึงต้องระมัดระวังให้มากในตอนแรก“อ๊า!”ถึงแม้ว่าหลี่นาจะเตรียมพร้อมมาแล้ว แต่เธอก็อดร้องออกมาไม่ได้นั่นทำให้คนสองคนที่อยู่ห้องข้าง ๆ หยุดการเคลื่อนไหวและเสียงครางไปทันทีคาดว่าพวกเขาคงกำลังคิดเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น ในห้องของฉินเฉาแต่ตอนนี้ไม่จำเป็นต้องใช้เสียงใด ๆ ในการกระตุ้นอารมณ์อีกต่อไป ฉินเฉาและหลี่นาไปถึงจุดที่หันกลับไปไม่ได้แล้วชางลั่วที่กำลังนอนงัวเงียรู้สึกราวกับว่าเธออยู่ในเปลที่ถูกแกว่งไปมาราวกับว่าเธอย้อนกลับไปในช่วงเวลาวัยเด็ก ที่แม่ของเธอคุกเข่าไกวเปลที่มีเธอนอนอยู่ด้านใน“แม่…..”หยดน˺าตาเย็นเฉียบไหลลงมาจากหางตาของเธอและเปลนี้ก็ถูกแกว่งไปตลอดทั้งคืนเมื่อชางลั่วตื่นขึ้นมาเธอก็รู้สึกปวดหัวอย่างหนักเธอลุกขึ้นมาจากเตียงนุ่ม ๆ และพบว่าตัวเองนอนอยู่ที่บ้านของคนอื่น เธอรู้สึกสับสนทันทีมือข้างหนึ่งสัมผัสบางอย่างนุ่ม ๆ ที่ด้
