“เธอดูเหมือนโจรเลย”ฉินเฉาที่กำลังอุ้มชางลั่ว มองหลี่นาที่ค่อย ๆ ย่องไปปิดประตูห้องและอดรู้สึกตลกไม่ได้“ชู่ว… พี่ฉินเฉาเบา ๆ หน่อยสิ… แม่ของฉันหลับอยู่นะ ถ้าแม่ตื่นขึ้นมาล่ะก็ฉันเสร็จแน่”หลี่นาพนมมือไหว้ฉินเฉาไม่หยุด “พี่ฉินเฉาของฉัน พี่เป็นคนดีมากเลย พี่คือพระโพธิสัตว์ที่มาช่วยคนตกทุกข์ได้ยาก พี่ห้ามหักหลังฉันนะ”“ดูเธอพูดเข้าสิ… ฉันจะไปเอาน˺าให้เพื่อนของเธอสักแก้ว ดูท่าทางจะหิวน˺าแล้ว เธอนั่งตรงนี้ก่อนก็แล้วกัน”ฉินเฉาวางชางลั่วลงบนโซฟา จากนั้นจึงเดินไปทางครัวแต่หลี่นากระโดดเข้าห้องน˺าไปฉินเฉาถือแก้วน˺าเดินมาที่โซฟา“แม่…”ชางลั่วที่นอนอยู่บนโซฟาเปล่งเสียงออกมาจากริมฝีปากสีแดงเบาๆฉินเฉาส่ายหัวและคิดในใจว่า เมื่อพ่อแม่หย่ากัน คนที่เจ็บปวดที่สุดก็คือลูกใครบ้างที่จะไม่หวังมีครอบครัวที่สมบูรณ์ เมื่อไหร่ก็ตามที่ได้เห็นครอบครัวอื่นที่มีกันสามคนพ่อแม่ลูก พากันมาเล่นที่สวนสาธารณะชางลั่วและหลี่นาจะรู้สึกเศร้าใจมากฉินเฉาเงยหน้ามองนาฬิกาบนผนังที่บอกเวลาตี 3 ซึ่งกำลังจะเข้าสู่เช้าวันใหม่แต่ชางลั่วยังคงเมาหลับไม่รู้เรื่อง ร่างของเธอโชยกลิ่นเหล้าออกมา“เพื่อนของเธอดื่มไปมากขนาดไหนเนี่ย”ฉินเฉาอดไม่ได้ที่จะกระซิบออกมา“ดื่มไปไม่น้อยเลย”ในตอนนั้นเองหลี่นาก็เปิดประตูห้องน˺า เธอเดินออกมาแล้วพูดว่า“ฉันห้ามเธอไม่ได้เลย คงเพราะเธออยากจะปลดปล่อยหลังจากการสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จสิ้นไปแล้ว”“เป็นวิธีปลดปล่อยที่ร
