รู้สึกดีขึ้นมากและเอนตัวนอนหลับบนโซฟา“ชางลั่วคนสารเลว เธออ้วกใส่ฉันแล้วยังมีหน้ามานอนหลับสบายใจอีก… ฮึ่ม แล้วฉันจะทำยังไงดีเนี่ย…..”ฉินเฉาใช้กระดาษเช็ดปากมาเช็ดคราบสกปรกที่มุมปากของชางลั่วออกไป จากนั้นเขาก็ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดีเมื่อเห็นคราบอ้วกบนตัวของหลี่นา“โชคดีนะที่ไม่ได้อ้วกบนเตียง”“อ้วกใส่ฉันก็ไม่ดีเหมือนกันนั่นแหละ แล้วคืนนี้ฉันจะทำยังไงดี…..”“รอก่อนนะ คืนนี้เธอใส่ชุดนอนของพี่ไปก่อนก็แล้วกัน… เดี๋ยวพี่จะเอาเสื้อผ้าของเธอไปซักให้”ฉินเฉารู้สึกช่วยไม่ได้ เขาเดินเข้าไปในห้องนอนก่อนจะหยิบชุดนอนมาให้หลี่นา“ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน˺า… แล้วโยนเสื้อผ้าเลอะ ๆ ของเธอไว้ในนั้นนั่นแหละ”“พี่ฉินเฉาของฉันดีที่สุดเลย”หลี่นาทนกับกลิ่นเหม็นของแอลกอฮอล์ไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เธอรับชุดนอนจากฉินเฉาแล้วรีบวิ่งเข้าไปในห้องน˺าอย่างรวดเร็วเหมือนสายลมฉินเฉามองชางลั่วที่ยังคงมีกลิ่นติดตัวอยู่อย่างไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดีสาวน้อยคนนี้เมาและอ้วกออกมาได้แม่นยำมาก ทุกอย่างถึงอยู่บนตัวของหลี่นาจนไม่เลอะพื้นของบิดาเลยสักนิดแต่เธอเองก็คงทรมานจากความไม่ยุติธรรมด้วย… ไม่มีใครที่คิดอยากจะให้ครอบครัวต้องเป็นแบบนี้หลี่นาเปลี่ยนมาใส่ชุดนอนอย่างรวดเร็ว เธอเปิดประตูห้องน˺าก่อนจะโผล่ศีรษะเล็ก ๆ ออกมามองฉินเฉา“พี่ฉินเฉา… ฉัน ฉันจะออกไปแล้วนะ…..”“ออกมาสิ หรือเธออยากจะนอนในห้องน˺าล่ะ”ฉินเฉากล่าวด้วยรอยยิ้มหลี่
