กผ้าก่อนจะเปิดน˺าเพื่อให้มันเริ่มซักแล้วเดินออกมา“ซักแห้งคืนหนึ่งก็น่าจะเสร็จ”ฉินเฉาคิดในใจว่าอย่างเลวร้ายที่สุด เขาก็จะใช้พลังลมปราณของตัวเองในการทำให้มันแห้ง“ต้องแห้งอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้ฉันคงจะกลับบ้านไม่ได้”หลี่นากล่าวถึงแม้ว่าห้องของทั้งสองคนจะอยู่ห่างกันแค่เพียงเอื้อมมือ แต่หลี่นายังกลับไปตอนนี้ไม่ได้ ถ้าหากกลับไปซูเหม่ยจะต้องสงสัยอย่างแน่นอนบนหัวของฉินเฉาก็คงต้องสวมหมวกของสาวน้อยด้วย“พี่ฉินเฉา… ฉันง่วงนอนแล้ว…..”หลี่นาที่สวมชุดนอนแบบนี้อยู่ รู้สึกอายขึ้นมานิดหน่อยเมื่อต้องคุยกับฉินเฉา“งั้นก็ไปนอนเถอะ พี่จะอุ้มชางลั่วเข้าไป”ฉินเฉาอุ้มร่างอันบอบบางของชางลั่วและเดินเข้าไปในห้องนอนหลี่นาตัวน้อยดึงชุดนอน เหยียบรองเท้าแตะก้าวตามฉินเฉาเข้าไปอย่างเอียงอายหลังจากที่วางชางลั่วลงบนเตียงของเขา ฉินเฉาก็มองหลี่นา“นอนหลับฝันดีนะ พี่ว่าจะไปทำให้เสื้อผ้าเธอแห้งสักหน่อย”“ขอบคุณนะคะพี่ฉินเฉา…”หลี่นานั่งคุกเข่าอยู่บนเตียงและจับชุดนอนเอาไว้ ใบหน้าของเธอแดงขึ้นมา “ถ้าวันนี้ไม่ได้พี่ฉินเฉาล่ะก็ ฉันก็คงไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง…..”“เฮ้ จะสุภาพอะไรกันนักล่ะ”ฉินเฉายิ้ม “เธอไม่ใช่นานาน้อยของพี่นี่”เขายื่นมือออกไปลูบผมหลี่นา“โอ๊ย อย่ามาจับผมของฉันนะ มันยุ่งไปหมดแล้ว”หลี่นายื่นมือออกมาปัดมือของฉินเฉาออก แล้วจัดทรงผมของตัวเองแต่คราวนี้ชุดนอนของเธอร่นขึ้นมา เผยให้เห็นกางเกงในสีขาวทันทีกางเกงในตัวนั้น
