“มารดามันเถอะ เสื้อของบิดาราคาแพงด้วย รีบเอาเงินมาซะ!”ชายที่ถูกสาดไวน์ใส่ตะโกนออกมาทันที“ทะ เท่าไหร่ล่ะ…..”หลี่นามองกลุ่มคนไร้ยางอายพวกนี้และเอ่ยปากถามด้วยความกังวล“ไม่มากมายอะไร เธอเอาเงินมาหนึ่งหมื่นแล้วพวกเราจะปล่อยเธอไป”ชายหัวสีพูดตัวจำนวนเงินที่ทำให้หลี่นาตกตะลึง“อะไรนะ หนะ หนึ่งหมื่น!”หลี่นาอุทานออกมา “เสื้อที่ไหนจะราคาแพงขนาดนั้น! แล้วฉัน ฉันก็สาดไวน์ใส่ไปแค่แก้วเดียว!”“มันไม่ได้แพงเกินไปเลย!”ชายหัวสีมองหลี่นาอย่างดูถูก “แม่สาวบ้านนอกอย่างเธอจะไปรู้อะไร! เสื้อของพี่ชายฉันต้องซักแห้งเท่านั้น ถ้าหากเสื้อเปียกเนื้อผ้าจะเสื่อมสภาพ! ที่ให้เธอชดใช้มาหนึ่งหมื่น เพราะฉันเห็นว่าเธอยังเป็นนักเรียนเลยลดราคาให้ยังไงล่ะ!”“แต่ แต่ฉันไม่มีเงินมากมายขนาดนั้น…..”หลี่นากอดช่างลั่ว เพื่อนผู้ดื่มจนเมาของเธอเอาไว้ และจับกระเป๋าตังค์ด้วยมืออีกข้างในนั้นมีเพียงแค่สามร้อยหยวนที่เป็นค่าเรียนพิเศษเท่านั้น“พวกเราเห็นแล้วว่าเธอเป็นเด็กนักเรียนน่าสงสาร ที่ไม่สามารถจ่ายเงินจำนวนเยอะขนาดนั้นได้”ชาวหัวสีแย้มรอยยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะเอ่ยปากว่า “เพราะงั้นเธอไม่จำเป็นต้องจ่ายเงินก็ได้”“จริงเหรอ?”หลี่นากะพริบตา เธอไม่อยากจะเชื่อว่าชายหัวสีที่เพิ่งก้าวร้าวไปเมื่อสักครู่จะมาเปลี่ยนอารมณ์เอาตอนนี้หรือเธอจะเข้าใจผิดไปเอง ความจริงแล้วเขาอาจจะเป็นคนดี?“แน่นอน พี่เหลียงคนนี้เป็นคนรักษาคำพูด! แต่หลังจากที่เธอทำเสื้ออาร์
