ขยับมาอยู่ด้านหน้าหลี่นาก่อนจะกล่าวเยาะเย้ย“พี่ฉินเฉา…..”หลี่นาเหมือนกระต่ายที่กำลังหวาดกลัว เธอหดตัวอยู่หลังฉินเฉา“นานา เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”ฉินเฉาอดถามขึ้นมาไม่ได้“การสอบเข้ามหาวิทยาลัยเพิ่งจบลงไป… เพื่อนของฉันอยากมาหาที่ปลดปล่อย ฉันเลยมาเป็นเพื่อนเธอ…..”“เชี่ย เธอไม่กลับบ้านทั้งคืน ไม่กลัวพี่สาวซูดุหรือไง!”“นั่น… ฉันบอกแม่เอาไว้ว่าจะค้างที่บ้านเพื่อน…..”หลี่นาแลบลิ้นอย่างเขินอาย“เธอเป็นเด็กดี แม่ของเธอก็เลยเชื่อสินะ”ฉินเฉารู้สึกช่วยไม่ได้ขึ้นมา เมื่อคิดว่าเมื่อก่อนตอนที่เขาอยากจะออกไปข้างนอกกับเพื่อนร่วมชั้นบ้าง เขาต้องหาข้ออ้างเป็นพันเป็นหมื่นมาขอแม่ของเขา แต่ก็ถูกปัดทิ้งไปจดหมด“พี่เหลียง มันไม่สนใจพวกเราเลย!”น้องชายร่างสูงเอ่ยย˺า“มารดามันเถอะ กล้าเมินพวกเราอย่างนั้นเหรอ!”ชายหัวสีโกรธยิ่งขึ้นไปอีก เขาคว้าขวดไวน์มาทุบกับโต๊ะจนขวดแตกและชี้ไปที่ฉินเฉา จากนั้นจึงพูดว่า “จะบอกให้เอาบุญ พวกเราคือคนของสมาคมต้าฉิน! แกกล้ายั่วโมโหพวกเรา วันนี้แกได้ตายแน่”“สมาคมต้าฉิน?”ฉินเฉาขยับคออย่างรู้สึกไม่ดีนักและพูดว่า “ช่วงนี้สมาคมต้าฉินรับขยะเข้ามาด้วยเหรอ”“พี่เหลียง มันบอกว่าพวกเราเป็นขยะ!”น้องชายร่างสูงพูดขึ้นมาจากด้านใน“เชี่ย แกไม่ต้องย˺า ฉันไม่ได้โง่!”ชายหัวสีถือขวดปากฉลามและตะโกนออกมา “พี่น้องทั้งหลายวันนี้ไอ้เด็กคนนี้มันต้องทิ้งชีวิตเอาไว้แล้ว! กล้ามายั่วโมโหสมาคมต้าฉินมันจะต้องได้พบกับ
