“ไปให้พ้น คุณลุงอะไรกันล่ะ!”หลี่เสวี่ยมองค้อนใส่ฉินเฉา ถึงแม้ว่าจะอยู่ในความมืด แต่ฉินเฉาที่เป็นผู้ฝึกตนก็สามารถมองเห็นในเวลากลางคืนได้ เขาจึงเห็นว่าหลี่เสวี่ยมองค้อนใส่ดีมาก ทำอะไรก็มีเสน่ห์ไปหมดซะทุกอย่าง“รีบเปิดประตูได้แล้ว มันมืดเกินไป… ฉัน ฉันกลัวนิดหน่อยน่ะ”หลี่เสวี่ยจำไม่ได้ว่าฉินเฉาพูดอะไรออกมาบ้าง หัวใจเธอเต้นดังเกินไปฉินเฉาก็ช่างเป็นคนที่น่ากลัวจริง ๆ เขารู้ว่าสิ่งที่ผู้หญิงกลัวคืออะไรแต่ก็ยังพูดไม่หยุด เกลียดจริง ๆ“มองฉันสิ”ฉินเฉายิ้มออกมา เขายื่นมือออกไปวางไว้ที่ประตูลิฟต์ก่อนจะออกแรงเบา ๆประตูลิฟต์ที่ปิดสนิทก็ถูกเปิดออก เผยให้เห็นแสงจันทร์จากด้านนอก“ทั้งตึกมืดไปหมดเลย”ลิฟต์ติดอยู่ระหว่างชั้นสามซึ่งยากมากที่จะใช้แรงดึงขึ้นมา แต่มันก็ไม่สามารถเอาชนะแรงของฉินเฉาได้ เขามองแสงจันทร์ที่ส่องลงมาอย่างเลือนรางจากด้านนอกและหันไปพูดกับหลี่เสวี่ยว่า“มาสิ ผู้จัดการหลี่ ผมจะให้คุณขึ้นไปก่อน”“นั่น… มันสูงเกินไปนะ…..”หลี่เสวี่ยเงยหน้ามองไปที่ทางออกก่อนจะพูดอย่างลังเลเล็กน้อย“กลัวอะไรล่ะ คุณมีผมอยู่ทั้งคน”ฉินเฉากล่าว ก่อนจะอุ้มหลี่เสวี่ยที่ร้องออกมาอย่างตกใจ“ว้าย! นาย นายกำลังทำอะไรอยู่น่ะ!”“ดูสิ คิดอะไรอยู่ล่ะ ผมไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย”ฉินเฉายิ้มออกมา เขาอุ้มหลี่เสวี่ยขึ้นไป แขนของเขากอดขาอันอวบอิ่มน่าดึงดูดของเธอเอาไว้ เพื่อให้มือของเธอเอื้อมขึ้นไปยังพื้นด้านบน“สารเลว นายนี่ทำตัวไม่เหมา
