แต่ถ้านายมีเวลาว่างเมื่อไหร่ก็ไปหาผู้จัดการหลี่หน่อยเถอะ ที่นายเลือกเป็นยามมากกว่าที่จะทำงานกับเธอ เรื่องนี้นับเป็นเรื่องใหญ่สำหรับเธอมาก ถ้านายใส่ใจฉันก็ฟังฉันและไปหาเธอเถอะ”“อืม ฉันฟังเธอ ฉันจะไปหาผู้จัดการหลี่”ฉินเฉาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา “ฉันจะโทรหาเธอก่อน… เอิ่มเธอยังไม่ได้เปลี่ยนเบอร์ใช่มั้ย?”“ยัง”ชิซินส่ายหน้า “เธอเป็นห่วงว่านายจะติดต่อเธอไม่ได้ เธอเลยไม่ได้เปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ แต่ฉันแนะนำว่าไม่ต้องโทรหาเธอหรอก ผู้หญิงมักชอบเรื่องเซอร์ไพรส์”ชิซินแนะนำฉินเฉา“สาวน้อย ทำอย่างกับเธอเป็นผู้เชี่ยวชาญทางด้านความรักของฉันแน่ะ”ใบหน้าของฉินเฉาดูหดหู่“ไว้ฉันจะสอนนายอีกที ว่าจะจัดการกับคนสารเลวได้ยังไง”ชิซินถลึงตาใส่ฉินเฉา “รอเดี๋ยวก่อนนะ”เธอพูดก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือของเธอออกมา แล้วก็พบว่าแบตเตอรี่โทรศัพท์ของเธอหมดแล้ว“แล้วมือถือของนายล่ะ? ยังมีแบตอยู่มั้ย?”“มี ๆ”ฉินเฉาหยิบโทรศัพท์ที่ไร้ประโยชน์ไปสองสามเดือนออกมาแบตเตอรี่ที่ได้มาตรฐานส่วนใหญ่นั้นใช้ได้เพียงน้อยนิดแต่แบตเตอรี่ที่ผลิตในประเทศนั้นทนทานมาก และมีการแผ่รังสีที่มากเกินไปด้วย“เปลี่ยนซิมหน่อย”ชิซินพูดก่อนที่เธอจะลงมือดึงซิมการ์ดจากโทรศัพท์ของเธอมาใส่ในโทรศัพท์ของฉินเฉา จากนั้นจึงกดโทรออก“ฮัลโหล ผู้จัดการหลี่ อืม ใช่ ฉันชิซินเองค่ะ… ออกมากินข้าวเย็นด้วยกันมั้ยคะ? ยังทำงานล่วงเวลาอยู่เหรอ… เอาล่ะ งั้นพวกเราไปกินข้าวในวันถัดไปก
