ลงมาในไม่ช้าก็เร็วต้าฉิน ไทม์ คือบริษัทที่เธอสร้างขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง หลี่เสวี่ยจึงไม่อยากที่จะปล่อยให้มันต้องล้มลง เธอจึงทำงานอย่างหนักมาไม่รู้กี่วันก่อนที่เธอจะเผลอหลับไปก็เหมือนกับก่อนหน้านี้ ที่เธอเอาเตียงมาไว้ในห้องทำงานเพื่อนอนในเวลากลางคืน และทำงานในเวลากลางวันตอนนี้เธอกำลังยุ่งอยู่กับการวางแผนใหม่ ตราบใดที่แผนนี้ผ่านบริษัทก็จะสามารถมีชีวิตอยู่ต่อได้นี่คือโฆษณาที่ทางรัฐบาลเป็นผู้ออกอากาศ หากต้าฉิน ไทม์ได้ทำโฆษณาตัวนี้และดำเนินโครงการให้เสร็จสมบูรณ์ ก็จะสามารถประสบความสำเร็จและดำเนินโครงการอื่น ๆ ของรัฐต่อไปจากนี้ได้หลี่เสวี่ยมีทีมสร้างสรรค์ระดับมืออาชีพ เธอเชื่อว่าตราบใดที่เธอสามารถชนะโครงการ เรื่องความสำเร็จก็ไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป แต่ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือรัฐบาลจะมอบโครงการให้พวกเธอหรือเปล่าในขณะที่กำลังกังวลอยู่นั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นหลี่เสวี่ยคิดว่าสายนั้นคือชิซิน เธอมองข้อมูลในมือก่อนจะรับสายโทรศัพท์“ที่รัก คืนนี้ฉันไม่มีเวลากินข้าวด้วยหรอก วันอื่นเราค่อยไปกันอีกที”ในกลุ่มผู้หญิงด้วยกันมักจะเรียกกันว่าที่รักเสมอถึงแม้หลี่เสวี่ยจะเป็นผู้หญิงที่มากความสามารถ แต่เธอก็ยังคงเป็นผู้หญิง“โย่ ผู้จัดการหลี่ ผมเคยชวนคุณไปทานข้าวกันแต่คุณไม่ยอมไปกลับกลายเป็นว่าคุณเป็นดอกไม้งามที่มีเจ้าของอยู่แล้ว”เสียงจากโทรศัพท์ที่ดังออกมาทำให้หลี่เสวี่ยขมวดคิ้ว“ผู้อำนวยการหลิง ฉันเข้าใ
