ายไปแล้ว สถานที่ที่พวกเขายืนกันอยู่ตอนนี้คือร้านกาแฟในเมืองใหญ่ที่หรูหรา“รับอะไรดีคะ?”บริกรสาวสวยเดินเข้ามาและยิ้มให้พวกเขาอย่างมีมารยาท“นี่มัน!”โรซี่และฉินเฉาต่างตกใจ พวกเขากลับมาที่โลกมนุษย์แล้ว!“นี่ไม่ใช่วิชาภาพลวงตา!”โรซี่ขมวดคิ้วและพูดว่า “ที่นี่คือโลกมนุษย์จริง ๆ”“ทุกท่านเชิญนั่งทางนี้ค่ะ”บริกรสาวสวยผายมือเชิญ“ไม่ต้องตกใจ ตามฉันมาเถอะ”เมฟิสโต้ยิ้มให้ฉินเฉาก่อนจะเดินนำทุกคนไปยังที่นั่งชิซินมีความสุขมาก ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้มเธอน˺าตาไหลจนคนที่อยู่ข้าง ๆ หันมามองด้วยความแปลกใจสาวน้อยคนนี้งดงามมาก แต่ทำไมเธอถึงได้ดื่มกาแฟแล้วร้องไห้ออกมาล่ะพวกเขาจะรู้ได้ยังไงล่ะ ว่าชิซินถูกขังอยู่ในนรกมาสองสามเดือนด้วยความเศร้าและทุกข์ทรมาน ตอนนี้เธอได้กลับมายังโลกมนุษย์แล้วแต่ทางด้านสาวน้อยฝาตั่วนั้น เธอมองไปรอบ ๆ ด้วยความแปลกใจมากโลกมนุษย์น่าสนใจจริง ๆ … แต่ทำไมพวกผู้หญิงถึงใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้นกันแบบนั้น… ทั้งเปิดหน้าอกครึ่งเต้า ต้นขาก็ไม่ได้มีอะไรปกปิดด้วย…..มนุษย์ไม่ได้หัวโบราณและเปิดเผยมากกว่าชาวปีศาจงั้นเหรอ?หืม สองคนที่อยู่ตรงนั้นเขากอดจูบกันเหรอ?อ๊า! สวรรค์ นั่นผู้ชายทั้งคู่นี่!โลกมนุษย์ช่างน่ากลัวจริง ๆ!“เมฟิสโต้… นายทำได้ยังไง…..”หลังจากที่นั่งลง โรซี่ก็เอ่ยถามเมฟิสโต้ที่ยังคงมีรอยยิ้มที่สง่างามบนใบหน้า“แน่นอนว่าพวกเรามีวิธีอยู่”เมฟิสโต้สั่งมอคค่า ก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านซึ
