อใจจากแกสักเล็กน้อย”“ความเชื่อใจระหว่างฉันกับโรซี่ เกิดขึ้นมาจากหลายสิ่งหลายอย่าง”ฉินเฉายิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก “แล้วฉันจะไปกล้าเชื่อคนที่ไม่กล้าเปิดเผยตัวได้ยังไงกันล่ะ”“คุณลุงอยากเจอฉันงั้นเหรอ?”ในขณะนั้นเองเสียงที่คุ้นเคยก็ดังมาจากด้านข้างฉินเฉาหันไปมองด้วยความประหลาดใจ แล้วพบหานปิงผู้มีผมสีเหลืองทองยืนอยู่ที่นั่นพร้อมกับยิ้มให้เขา“คุณลุงคิดถึงฉันหรือเปล่า?”“หานปิง เธอมาทำอะไรที่นี่?”ฉินเฉามองหานปิง เขาอดถามขึ้นมาไม่ได้ “เธอคงไม่ได้ได้กลิ่นของนรกแล้ววิ่งตามมาหรอกใช่มั้ย?”“ฮิ ๆ คุณลุงล่ะก็ ผู้อื่นไม่ใช่หมาสักหน่อย”หานปิงเดินมานั่งข้าง ๆ เมฟิสโต้ “คุณลุงอยากเห็นฉันมากเลยไม่ใช่เหรอไง ฉันเลยมาที่นี่เพื่อแสดงความจริงใจ”“เธอคือแอสทารอธ!”ฉินเฉาและโรซี่หันมามองหน้ากันด้วยความตกใจ“ใช่ นี่ฉันยังไม่ได้บอกคุณลุงเหรอ?”หานปิงเอียงศีรษะมองฉินเฉาด้วยท่าทีที่ดูน่ารัก เธอไม่ได้ดื่มกาแฟแต่ถือรูทเบียร์ขวดหนึ่งอยู่ในมือ“เธอไม่ได้เป็นลูกน้องของเบลเซบับเหรอ?”“อ่อ แค่ร่างกายของผู้อื่นเท่านั้น แต่วิญญาณไม่ใช่ ฮี่ ๆ เบลเซบับผู้นั้นไม่กล้ามาจัดการฉันหรอก”หานปิงส่งรอยยิ้มด้วยใบหน้าของสาวน้อยน่ารักให้ฉินเฉา เธอเหมือนปีศาจที่ไหนกันยิ่งกว่านั้นเธอยังเป็นเทพปีศาจในนรก“เธอมาอยู่ในโลกมนุษย์ได้ยังไง!”แววตาของโรซี่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัว“เป็นไปไม่ได้ เทพปีศาจอย่างเธอไม่สามารถผ่านประตูนรกเข้ามาได้!เทพปีศา
