ื่นนิ้วและชี้ไปยังงูยักษ์ที่กำลังพุ่งเข้ามาด้านหน้า“ดัชนีวัฏสงสาร”แกร๊ง!ทันใดนั้นโซ่สีทองจำนวนหลายร้อยเส้นก็พุ่งเข้าไปพันร่างงูยักษ์ตัวนั้น โซ่เหล่านี้เปล่งแสงระยิบระยับออกมา ก่อนที่จะทำให้ร่างของงูยักษ์หายไปจากนรกแห่งนี้ได้ในพริบตาโดยไม่เหลือแม้แต่ร่องรอยใด ๆ“สมบัติของข้า! เจ้าเอาสมบัติของข้าไปไว้ที่ไหน!”เบลเซบับยืนมองด้วยนัยน์ตาที่เบิกกว้าง เขาคำรามออกมา“ส่งไปยังวัฏสงสาร”อิงเทียนกุมมือของตัวเอง ก่อนจะมองเบลเซบับที่อยู่ด้านล่าง “ข้าจะนับหนึ่งถึงสิบเพื่อให้เวลาเจ้าได้หลบหนี หากข้านับถึงสิบแล้วเจ้ายังหนีไปไม่ได้ ข้าก็จะส่งเจ้าไปยังวัฏสงสารเช่นกัน”อิงเทียนมีสีหน้าภาคภูมิใจ ร่างของเขาที่ยืนอยู่กลางอากาศทอแสงสีทองเปล่งประกายเบลเซบับอยากจะสบถออกมาสักสองสามคำแต่เขากลับหลบตาเขารู้ดีว่าตอนนี้ชายคนนี้แข็งแกร่งเกินไปจนเขาไม่สามารถรับมือได้การรีบวิ่งหนีไปนั้นนับว่าเป็นหนทางที่ดีกว่ารอจนถึงวันที่เขารู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วค่อยกลับมาฆ่าฉินเฉาก็ยังไม่สาย! ดั่งคำที่กล่าวไว้ว่า หากตกที่นั่งลำบากก็ต้องยอมถอย เพื่อจะได้ไม่ต้องตกเป็นเบี้ยล่าง!การนับหนึ่งถึงสิบนั้นเท่ากับเวลาสิบวินาที ซึ่งมันเพียงพอที่เขาจะวิ่งหนีออกไปได้ไกลพอสมควรแล้ว“ข้าจะกลับมาแก้แค้น”เบลเซบับกล่าวทิ้งท้าย ก่อนที่ร่างของเขาจะกลายเป็นควันสีดำและหายออกไปจากแวนไดสันทันทีเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายหายตัวไปอิงเทียนก็ยิ้มออกมาบาง ๆ ก่อนจะเริ่มต้น
