ากลายเป็นของเหลวสีเขียวกระจายไปทั่วทุกที่“แมลงตะกละของข้า!”ดวงตาของเบลเซบับเบิกกว้าง เขาไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่เกิดขึ้น“เป็นไปได้ยังไง… เขา เขามีพลังที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้!”ฟิ้ววว!สายลมที่รุนแรงพัดเส้นผมสีทองของฉินเฉาให้ลอยอยู่ในอากาศราวกับเป็นเทพเจ้าที่ลงมายังพื้นดิน เขามองเบลเซบับที่อยู่ตรงหน้า“นี่คืออะไร… สิ่งมีชีวิตที่น่าเกลียดพวกนี้ ข้าไม่เคยเห็นมันเลย”เขาขมวดคิ้วและพูดว่า “หรือหลังจากที่หลับไปหลายหมื่นปี ทุกสิ่งก็เปลี่ยนไป…..”“อย่าคิดว่าเจ้าสามารถฆ่าแมลงตะกละของข้า แล้วเจ้าจะเอาชนะข้าได้”เบลเซบับสูดลมหายใจแล้วกล่าวว่า “พวกมันเป็นเพียงสัตว์เลี้ยงตัวเล็ก ๆ ของข้าเท่านั้น เมื่ออยู่ต่อหน้าเทพปีศาจผู้ยิ่งใหญ่อย่างข้า เจ้าจะต้องตายอย่างทุกข์ทรมาน!”เมื่อกล่าวจบ ปีกทั้งสองข้างก็พัดพาสายลมสีดำที่รุนแรงเข้าโจมตีฉินเฉา“เจ้ากล้าเข้าใกล้ข้า! รนหาที่ตาย!”ใบหน้าของฉินเฉาที่อยู่บนท้องฟ้าปรากฏความโกรธขึ้นมาทันทีเขายื่นมือออกไปหาเบลเซบับที่กำลังบินอยู่ และใช้ฝ่ามือบีบอากาศที่ว่างเปล่าตรงหน้า“คร้ามเทพ!”ตูม!เบลเซบับปวดร้าวไปทั้งร่างกายราวกับถูกอุกกาบาตพุ่งชน ร่างของเขาราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่ที่ตกลงมาจากท้องฟ้าและกระแทกลงกับพื้นตูม!พื้นดินเบื้องล่างระเบิดออกมาจนฝุ่นหนาฟุ้งกระจาย รอยฝ่ามือขนาดใหญ่ที่กว้างประมาณเจ็ดถึงแปดเมตรปรากฏขึ้นบนพื้นเบลเซบับ เทพปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ฝุ่นเขรอะเต็มใบหน้า เลือดสีดำกบปาก
