ยหยัน “ข้าจะต้องฆ่าพวกมัน คนที่กล้ายั่วโมโหข้า ข้าจะต้องทำให้มันได้ชดใช้”“นายได้คิดถึงความเป็นไปได้อีกอย่างมั้ย?”ชิซินพักอยู่ที่นี่มาเป็นเวลานาน และเธอคิดว่าชายที่อยู่ตรงหน้าเธอเริ่มจะน่ารำคาญมากขึ้นเรื่อย ๆ“วันหนึ่งเขาอาจจะนำกองทัพของเขาแทรกซึมเข้ามาในเมืองหลวงของนาย และเข้ามาที่ปราสาทเพื่อสู้กับนายจริง ๆ ก็ได้?”“ฮ่า ๆ ๆ เป็นไปไม่ได้หรอก”ราวกับเบลเซบับกำลังฟังมุกตลก เขาหัวเราะและกล่าวว่า “ข้าจะไปใส่ใจในมุกตลกโง่ ๆ แบบนั้นได้ยังไง มันคิดว่าจักรวรรดิของข้าเป็นเมืองร้างหรือไง? หากมันอยากเจอข้าก็มีทางที่เป็นไปได้อยู่ทางเดียวเท่านั้น นั่นคือมันต้องถูกทหารของข้าจับตัวเอาไว้ต่อหน้าข้า และรอรับโทษจากกฎหมายอาญาของข้าเท่านั้น”เขายังคงพูดต่ออย่างตื่นเต้น “ใช่แล้ว ข้าต้องคิดเอาไว้ซะแล้วว่าจะต้องทรมานไอ้เด็กที่มายั่วโมโหข้ายังไงดี… เมื่อถึงตอนนั้นเจ้าก็มาร่วมชื่นชมด้วยกันสิ เจ้ามาจากโลกมนุษย์คงยังไม่เคยเห็นการทรมานที่งดงามและน่ารักน่าชังของพวกเราชาวนรกสินะ ข้ารับประกันได้เลยว่าหลังจากที่เจ้าได้เห็นแล้ว เจ้าจะต้องตกหลุมรักมันอย่างแน่นอน”“โรคจิต!”ชิซินด่าก่อนจะเดินออกไปจากห้อง“ฮ่า ๆ… เมื่อคนรักของเจ้ามาถึง เขาก็จะได้รับการต้อนรับเช่นเดียวกัน…..”“ฉันรู้แค่ว่าถ้าเวลานั้นมาถึงเมื่อไหร่ นายได้ตายแน่”ชิซินกล่าวอีกสองสามคำก่อนที่จะหายออกไปจากหลังประตู“ใครที่มันกล้ายั่วโมโหข้า มันต้องตาย”เบลเซบับขี้เกี
