ยล้วนเพ่งสมาธิหมายทะลวงร่างเขาให้พรุน ประหนึ่งเสี้ยววินาทีถัดมา จ้าวหนิงจะต้องร่วงหล่นจากหลังม้า
ศัตรูคือปีศาจคลั่ง มากมายดั่งขนโค กองทัพข้าศึกคือนรกภูมิ ทอดยาวสุดลูกหูลูกตาไร้จุดสิ้นสุด
ค่ายกลรบประดุจสัตว์อสูรยักษ์อ้าปากกว้างอาบโลหิต หมายกลืนกินร่างเขาในคำเดียว บัดนี้ประตูปรโลกเปิดอ้า เขากำลังควบตะบึงพุ่งเข้าหามฤตยูด้วยความเร็วสูงสุดในชีวิต
ห้วงอารมณ์นี้ไม่ต่างจากการรนหาที่ตาย
ท่ามกลางดงหอกถาโถมไม่จบสิ้น สหายร่วมรบเบื้องหน้าหลายนายถูกแทงทะลวงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างปลิวว่อนดุจปุยหลิวต้องลมพายุ กระเด็นกระดอนจากหลังม้าพร้อมแผดเสียงร้องโหยหวนจนสิ้นเค้ามนุษย์
สุ้มเสียงแหลมบาดหู ต่อให้แทรกตัวกลางสมรภูมิที่กึกก้องดุจอสนีบาต ก็ยังแจ่มชัดจนขนหัวลุกชัน เสียงกรีดร้องระงมต่อเนื่อง ดึงผู้ได้ยินให้ขวัญผวาสะท้านตับวิญญาณ
ทหารหาญถูกทะลวงกระเด็นจากหลังม้านายแล้วนายเล่า ร่างร่วงกระแทกพื้นกลางค่ายกลรบดังสนั่น บ้างตะเกียกตะกายไขว่คว้ากลางอากาศ บ้างร่วงลงพื้นทว่าสองมือยังกำหอกที่เสียบทะลุอกไว้แน่น บ้างล้มลุกคลุกคลานฝืนยันกายหมายลุกขึ้น
ทว่าพริบตาต่อมา พายุฝุ่นสีเหลืองพลันกลืนกินร่างเหล่านั้น หากไม่ถูกเกือกม้า
