เอาไว้ในอดีต”ฝาตั่วกล่าวว่า “พระเจ้าลงโทษพวกเราชาวปีศาจและวิญญาณมนุษย์ที่ชั่วร้าย จึงได้ยืดเวลาในนรกออกไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ในโลกผ่านไปเพียงหนึ่งวันแต่วิญญาณต้องทนทุกข์ทรมานอยู่ที่นี่ร้อยปี นายท่านคงต่อสู้ที่ชายแดนมานานเกินไปเลยลืมแม้กระทั่งเรื่องพวกนี้ไปแล้ว”“ใช่ ชีวิตของฉันนอกจากการต่อสู้แล้ว ก็ยังมีแต่การต่อสู้อยู่ดี”ฉินเฉาอดรู้สึกแบบนั้นขึ้นมาไม่ได้ตัวเขานั้นถูกล้อมรอบไปด้วยศัตรูทุกหนทุกแห่งการเข้ามาถึงนรกก็ไม่ต่างอะไรไปกับการเข้าไปในถ˺าเสือ หากไม่ได้โรซี่ช่วยเอาไว้เขาคงทำอะไรไม่ถูก“อย่าเรียกว่านายท่านสิ ไม่ใช่ฉันบอกให้เธอเรียกว่า ฉิน หรือไง”“นั่น…ฝาตั่วไม่ชินเลย… ในใจฝาตั่วมักจะกลัวตลอด”“งั้น… อย่าเรียกว่านายท่าน ฉันก็ไม่ชินเหมือนกัน… เรียกว่า ท่านแทนเถอะ”“นายท่านท่าน… เอ่อ”“ท่าน… ไม่ใช่นายท่านท่าน…..”“ทะ…ท่าน…..”“อืม ดีขึ้นเยอะ ใช่แล้ว ฝาตั่ว เธอรู้ทางไปอาณาเขตของเบลเซบับมั้ย?”“อ๊ะ! ที่นั่นอยู่ไกลเกินไป!”ฝาตั่วกล่าวว่า “จักรวรรดิเบลเซบับอยู่ห่างจากที่นี่ออกไปอีกสามประเทศ… ท่านต้องเดินทางข้ามไปถึงสามพรมแดน มันอันตรายมาก”“ใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะไปถึงที่นั่น?”“อย่างน้อยๆก็มากกว่าสิบปี”ฝาตั่วพูดด้วยอารมณ์ “อาณาเขตในนรกกว้างใหญ่เหลือเกิน”“เชี่ย มากกว่าสิบปีเนี่ยนะ ลูกๆของบิดาคงเข้าโรงเรียนมัธยมต้นไปแล้วมั้ง”โชคดีที่เวลาในนรกนั้นเดินเร็วกว่า ไม่อย่างนั้นเขาคงพุ่งชนกำแพงไปแล้ว“ถ้าท
