้ม “ตอนนี้เราออกเดินทางกันเถอะ”“อืม!”ฝาตั่วมีความสุขมาก เธอรู้สึกราวกับว่าเธอสามารถหาบ้านที่ดีได้แล้ว“ขี่ม้าไปกันเถอะ”ฉินเฉากระโดดขึ้นไปบนหลังม้านรก ม้าตัวนั้นรู้สึกว่าเขาไม่ใช่เจ้านาย จึงยกเท้ากีบหน้าขึ้นและร้อง“ยอมให้ฉันดีๆซะ!”ฉินเฉายังคงไม่สุภาพ เขาเขกหมัดลงไปบนหัวของม้าม้านรกหยุดพยศ ก่อนจะล้มลงไปและตายทันที“อะไรกันเนี่ย”ฉินเฉากระโดดลง หันไปดึงสายบังเหียนของม้านรกอีกตัวแล้วกระโดดขึ้นไปอีกครั้งดูเหมือนว่าวิธีเชือดไก่ให้ลิงดูนั้นจะได้ผลมากม้านรกตัวหน้าเพียงส่ายหัวอย่างซื่อสัตย์ ไม่กล้าที่จะร้องออกมา“มา ขึ้นมาเถอะ”ฉินเฉายื่นมือให้ฝาตั่ว“อืม!”ฝาตั่วจับมือฉินเฉา เธอรู้สึกราวกับกำลังขี่เมฆหมอกอย่างไรอย่างนั้น ฉินเฉาดึงเธอขึ้นมานั่งข้างหลังเขา และเธอกอดเอวเขาเอาไว้ฉินเฉากระแทกเท้าเบาๆ “ไปโอเดเฟนนากันเลย!”สิ้นเสียงนั้น ม้านรกก็วิ่งควบไปจนเกิดฝุ่นและควันเซนผู่ที่อยู่ด้านหลัง จ้องมองฝุ่นควันนั้นอย่างตกตะลึงเขาเป็นใครกันแน่!
