ด้มั้ย”เด็กสาวกล่าว ก่อนจะส่งผลไม้สีแดงในตะกร้าที่วางอยู่บนโต๊ะให้ฉินเฉาฉินเฉารับมาดู ผลไม้ผลนี้มีขนาดเท่ากับมะม่วง ทั้งผลเป็นสีแดงเขาไม่รู้ว่ารสชาติของมันเป็นยังไงจะอย่างไรก็ตาม เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม ถ้าหากเขาไม่กินอาจจะถูกสงสัยเอาได้ดังนั้นเขาจึงกัดลงไปด้วยความกล้าหาญเมื่อกัดลงไป ทั้งความกรอบ ความสด และความฉ˹าทำให้ฉินเฉานิ่งค้างไปเชี่ย เขาคิดว่ารสชาติของมันจะแย่มาก แต่มันกลับทำให้ฉินเฉาคาดไม่ถึงมันอร่อยอย่างไม่คาดคิด!ฉินเฉาเลียริมฝีปากของตนทันที ก่อนจะจัดการผลไม้เพลิงสีแดงไปสองสามผล“ไม่เลวเลย อร่อยดี…..”เมื่อทานเสร็จแล้วเขาก็รู้สึกอบอุ่นที่ท้องช่วงล่าง“นายท่านชอบมัน”ฝาตั่วดูมีความสุขมากฉินเฉาไม่คิดว่าปีศาจจะมีนิสัยเจ้าเล่ห์กันหมด ฝาตั่วคนนี้เป็นสาวน้อยน่ารักที่ใสซื่อบริสุทธิ์“ไม่ต้องเรียกฉันว่านายท่านหรอก เรียกฉันว่าฉินเถอะ”“ฉิน? ฝาตั่วไม่กล้า…..”ฝาตั่วส่ายหน้า “พวกเราไม่กล้าเรียกชื่อของชนชั้นสูง”“นั่นไม่สำคัญ ฉันให้สิทธิ์กับเธอแล้ว คราวหน้าเรียกฉันว่าฉินเถอะ”ฉินเฉายิ้มออกมา“ฉิน…..”ฝาตั่วเรียกอย่างระวัง“อืม”ฉินเฉาพยักหน้า ทำให้ฝาตั่วโล่งอก“นายท่านเป็นคนดีจริงๆ ต่างจากชนชั้นสูงที่ฝาตั่วรู้จัก”“งั้นเหรอ?”“อืม!”ฝาตั่วพยักหน้าฉินเฉาคิดในใจว่า ดูเหมือนความเรียบง่ายแบบนี้จะมีอยู่เพียงในพลเมืองปีศาจธรรมดาเท่านั้นปีศาจที่มีสถานะเหนือกว่าต้องต่อสู้ทุกวัน นิสัยของพวกเขาจึงต้องเข้ม
