“เฮ้ ซานจิน ในที่สุดก็ก้าวเท้าเล็กๆของเธอมาได้สักที!”“ซานจินเข้ามาเร็ว ดูเธอสิ ทั้งขาวทั้งสวย!”เมื่อชิซินเข้าไปข้างใน กลุ่มคนมากมายที่นั่งอยู่บนโซฟาทั้งชายและหญิงต่างเงยหน้ามอง แล้วกล่าวทักทายเธอ“โอ้ ทุกคน ซานจินกลับมาแล้ว ไม่เจอกันตั้งนานเลย”ชิซินกล่าวทักทายทุกคนอย่างมีความสุข เธอดูมีความสุขมากเมื่อได้พบเพื่อนร่วมชั้นแน่นอนว่าหากไม่มีเจียงเหล่ย เธอคงจะมีความสุขมากขึ้นกว่านี้“ทุกคนสนใจหน่อย ในที่สุดซานจินของพวกเราก็มาถึงแล้ว”หวังเทียนหยู่ตบมือแล้วพูดว่า “แต่เธอมาสาย เราควรจะพูดอะไรดีล่ะ?”“ดื่มลงโทษ! ดื่มลงโทษ!”มีคนในกลุ่มตะโกนขึ้นมาทันทีฉินเฉารู้สึกช่วยไม่ได้ขึ้นมา คนจีนคุ้นเคยกับประเพณีการดื่มสุราลงทัณฑ์เป็นอย่างดี“ฉัน ฉันไม่ดื่ม”ชิซินปฏิเสธ“ไม่เป็นไร เธอไม่ได้พาคนรักของเธอมาด้วยหรือไง!”หวังเทียนหยู่เอ่ยเตือนชิซิน“เธอก็ให้คนในครอบครัวของเธอดื่มแทนสิ…..”หลี่จิ้งเหวินพูดถึงประเด็นที่เธอดูจะสงสัย“คนรักของฉัน?”สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ฉินเฉา คิดในใจว่าสหายคนนี้เป็นแฟนใหม่ของชิซินงั้นเหรอ?จากนั้นพวกนั้นก็ลอบมองเจียงเหล่ยเจียงเหล่ยที่เอนกายลงบนโซฟามองชิซินด้วยแววตาแปลกๆ เขาสังเกตเห็นสายตาของทุกคนจึงยิ้มและพูดว่า“ชิซิน ไม่ได้เจอกันนาน เธอมีแฟนใหม่แล้วนี่ สหายคนนี้ดูเหมือนฉันจะเคยเจอเขานะ นั่นฉินเฉาไม่ใช่เหรอ?”เจียงเหล่ยเกลียดชังฉินเฉาจนขบกรามแน่นเมื่อก่อนเจ้านี่เคยตบหน้าเขาใบหน้าของเขาที
