เพื่อไม่ให้ดูมีฐานะที่สูงส่งเกินไป เมื่อฉินเฉาและชิซินพบกันเป็นครั้งที่สอง เขาจึงไม่สวมเสื้อโค้ตกันลมสีดำของเขาแต่เลือกสวมชุดกีฬาสีเทาแทน“ฮีโร่ผู้ยิ่งใหญ่ของฉัน!”เมื่อชิซินเห็นฉินเฉาก็แปลกใจมาก ใบหน้าเล็กๆของเธอเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ “ครั้งก่อนที่นายผลักเด็กผู้ชายคนนั้นตกจากหน้าต่างแล้วนายไปไหน? ฉันวิ่งไปตามหานายแต่ก็ไม่เจอ!”“แม่หญิงชรา เธอคงจะเคลื่อนไหวช้าเกินไปแล้ว”ฉินเฉาโบกมือแล้วพูดว่า “พวกเราถูกตำรวจจับไป ฉันเป็นคู่กรณีก็เลยถูกเรียกไปให้ปากคำด้วย”ฉินเฉาบอกไม่ได้ว่าเขาส่งเด็กคนนั้นไปทะเลทรายที่กว้างใหญ่มา“จริงเหรอ?” ชิซินดูไม่เชื่อ “ทำไมตำรวจถึงเคลื่อนไหวรวดเร็วขนาดนั้นล่ะ? ฉินเฉา นายต้องมีเรื่องปิดบังฉันอยู่แน่ๆ แถมนายตกลงมาจากชั้นสอง แต่กลับไม่มีบาดแผลอะไรเลย ไหนมาให้ฉันดูสิ!”เมื่อพูดจบเธอก็ยื่นมือออกไปสัมผัสร่างกายของฉินเฉา ทำให้ฉินเฉายิ้ม“โอเคๆ เฮ้ เธอจับอะไรอยู่เนี่ย!”ฉินเฉาที่ถูกสัมผัสรู้สึกจั๊กจี้ขึ้นมา“ฉันแค่อยากดูว่านายบาดเจ็บมั้ย ทะลุกระจกลงไปจากชั้นสองแบบนั้น ทำไมถึงไม่มีแม้แต่รอยถลอกเลย”“เธอลืมเรื่องที่ฉันมีวิชาไปแล้วหรือไง?”ในขณะที่พูด ฉินเฉาก็กำหมัดชกในอากาศอยู่สองครั้ง“ไม่เห็นหรือไงว่าคุณลุงผู้นี้แข็งแกร่งมาก”“รู้แล้วน่าว่านายแข็งแกร่ง!”ชิซินรู้สึกจำใจ “อาจจะเป็นเพราะนายเป็นยามก็ได้ แต่วันนี้นายมาในฐานะแฟนของฉันนะ ไม่ใช่ผู้คุ้มกัน! อย่าทำตัวผิดล่ะ”“เฮ้”ทันใดนั้
