ั้นร่างสูง “ส่วนนี่คือหวังเทียนหยู่ เป็นหัวหน้าชั้นในโรงเรียนมัธยมปลายของฉัน พวกเราเรียกเขาว่าหวังต้า!”“เฮ้ เธอยังเรียกชื่อนี้อีกเหรอ”หวังเทียนหยู่แตะศีรษะด้านหลังของตน“ทำไมจะเรียกไม่ได้ล่ะ งั้นนายก็อย่ามาเรียกฉันว่าซานจินสิ!”ชิซินยิ้มกว้าง“สวัสดี ฉันได้ยินเรื่องนายอยู่บ่อยๆ”ถึงฉินเฉาจะไม่เคยได้ยินเรื่องของหวังเทียนหยู่คนนี้ แต่คนจีนยังต้องแสดงออกอย่างสุภาพ เขาจึงยื่นมือออกไปจับมือกับหวังเทียนหยู่อยู่สองสามครั้ง“สวัสดี นายเรียกชื่อฉันเถอะ อย่าเรียกฉันว่าหวังต้าเลย มันดูโง่แปลกๆ”หัวหน้าชั้นเรียนคนนี้เป็นคนจริงใจ เขาหัวเราะออกมาสองสามครั้งในขณะนั้นเองก็มีผู้หญิงที่แต่งตัวสวยงามคนหนึ่งเดินมาจากโรงแรมเอ็มเพอเรอร์ แกรนด์เธอมองไปรอบๆ และเมื่อเจอชิซิน ดวงตาของเธอก็เป็นประกายทันที“เฮ้ นี่ไม่ใช่เพื่อนร่วมชั้นซานจินหรอกเหรอ”ใบหน้าของเธอแต่งเติมด้วยเครื่องสำอาง ฉินเฉารู้สึกว่าเธอสวยมากเธอกล่าวทักทายอย่างมีความสุข แต่ฉินเฉากลับเห็นสายตารังเกียจของชิซิน“หลี่จิ้งเหวิน ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ตั้งแต่งานเลี้ยงครั้งก่อนเธอก็ยัง… บ้าผู้ชาย…..”คำพูดไม่กี่คำของชิซินเกือบทำให้ฉินเฉาต้องสำลักสาวน้อยคนนี้พูดแรงอะไรอย่างนี้ผู้หญิงคนนั้นก็ดูท่าทางจะบ้าผู้ชายจริงๆ“หึ ฉันไม่คิดว่ายัยซานจินอย่างเธอจะยังปากดีอยู่แบบนี้”หลี่จิ้งเหวินไม่โกรธ แต่กลับยิ้มอย่างเหยียดหยามแทน “ฉันได้ยินมาว่าเธอเลิกกับนายน้อยเจียงเหล่ยไป
