พวกเราก็เรียนจบมาจากมหาวิทยาลัยกันมาเกือบสองปีแล้ว”ชิซินไม่ได้คิดมาก แต่เธอถอนหายใจและพูดด้วยอารมณ์ว่า “ไม่รู้ว่าทุกคนจะเป็นยังไงกันบ้าง ฉันยังจำได้ว่าพวกเขามากันไม่กี่คนเอง”“เฮ้ ไม่ใช่อย่างนั้นทั้งหมดหรอก”หวังเทียนหยู่กล่าวว่า “บางคนก็มีชีวิตที่ดีขึ้น บางคนก็ยังเป็นคนธรรมดา แต่ยังไงพวกเราก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน มิตรภาพของเพื่อนร่วมชั้นมีค่าที่สุดแล้ว ฉันไม่ใส่ใจกับสถานะทางสังคมหรอก! ไม่ว่าจะเป็นยังไงพวกเราก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นกันนะ”คำพูดของหวังเทียนหยู่ทำให้ฉินเฉาสบายใจขึ้นนี่สิถึงจะเป็นคนที่มีความรู้สึกที่หนักแน่นหลี่จิ้งเหวินที่อยู่อีกด้านต้องการจะพูดอะไรสักอย่าง แต่เมื่อเธอคิดอีกทีแล้วก็ไม่ได้กล่าวอะไรออกมาต่อหน้าลูกชายจากครอบครัวที่ร˹ารวย ถ้าเธอพูดอะไรออกมาอาจจะกลายเป็นเรื่องตลกได้นี่ไม่ดีแล้ว ก่อนที่เธอจะพูดอะไรคงต้องคิดถึงหนุ่มหล่อคนนี้ด้วย“ถึงแล้ว ที่นี่แหละ”หวังเทียนหยู่ชี้ไปยังห้องส่วนตัวที่เขียนว่า ‘อาคารสไตล์ธรรมชาติ’ก่อนเอ่ยกับคนที่อยู่ด้านหลังเขา“เข้าไปกันเถอะ ทุกคนต้องกำลังรออย่างใจจดใจจ่ออยู่แน่ๆ”
