มอง นอกจากเสี่ยวไป๋ที่เขาตั้งใจทำให้เป็นหุ่นเชิดแล้ว แต่ทั้งจ้าวจิงจิงทั้งอ้ายเสี่ยวเสวี่ย ถ้าพวกเธอไม่ได้อยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายจนเกือบตาย เขาจะทำให้พวกเธอกลายเป็นหุ่นเชิดปีศาจเหรอ?“ถ้านายท่านฉินพูดแบบนั้น ฉันก็จะไม่พูดอะไรอีก ฉันจะคอยสอดส่องพวกเธอต่อไปเพื่อนายท่านฉิน”เสี่ยวไป๋คิดว่าฉินเฉาประมาทเกินไป ชิโยะหลุดพ้นจากการควบคุมไปแล้ว เธอจะต้องทำอะไรสักอย่างแน่ๆ หรือบางทีนายท่านฉินอาจจะไม่เห็นฐานการฝึกตนของชิโยะอยู่ในสายตา?ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เธอก็จะไม่ปล่อยให้นายท่านฉินตกอยู่ในอันตราย“เสี่ยวไป๋ การติดตามฉันคงทำให้เธอลำบากมากจริงๆ”ฉินเฉาปลดปล่อยความรู้สึกออกมาอย่างไม่มีเหตุผล“ไม่เลย นายท่านฉิน การได้ติดตามคุณคือเรื่องโชคดีที่สุดในชีวิตของฉัน”เสี่ยวไป๋กล่าวออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ “นายท่านฉินพาฉันเข้าไปสู่อีกโลกหนึ่ง ไม่ว่าจะยังไงฉันก็จะติดตามคุณไปเรื่อยๆ นายท่านฉินฉันต้องกลับไปที่สำนักแล้ว ฉันปล่อยให้โม่หลิงอยู่คนเดียว ไม่รู้ว่าที่นั่นจะยุ่งขนาดไหน”“อืม ฝากทักทายโม่หลิงด้วยล่ะ”ฉินเฉาพยักหน้า จากนั้นเสี่ยวไป๋ก็กลายเป็นแสงสีขาวและหายไปจากห้องทำงานของเขาทันทีเขาก็เอาแต่โยนงานให้ลูกน้องจริงๆฉินเฉาส่ายหน้า โยนหนังสือพิมพ์ในมือลงบนโต๊ะเขากำลังมองหาจางลี่เพื่อชวนไปกินข้าว แต่ในขณะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ที่อยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้นฉินเฉาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู โอ้ เป็นคนที่ไม่ได้เจอกันนานแฮะ เขากลอกต
