ง เขากล่าวว่า“คนที่รู้เรื่องนี้จริงๆมีเพียงไท่ชิงและจิ่วจงเตียน สหายของเขา ส่วนคนอื่นๆ แม้ว่าพวกเขาจะรู้เรื่องแต่ก็เพียงผิวเผินเท่านั้น”เฉินชิงไม่เข้าใจว่าเรื่องทั้งหมดเป็นมาอย่างไร และเกี่ยวข้องอะไรกับฉินเฉาแม้ว่าความก้าวหน้าในการฝึกตนของฉินเฉาจะรวดเร็วจนน่าสะพรึงกลัว แต่ความจริงแล้วมันกลับยังไม่ลงลึกมากนัก“ดังนั้นความสำเร็จในภายภาคหน้าของเขาแทบจะเรียกได้ว่าไร้ขีดจำกัด เจ้านับว่าโชคดีแล้วที่ได้กลายเป็นหุ่นเชิดปีศาจของเขา”“แต่ข้าไม่ต้องการพึ่งพาเขา ข้าอยากบรรลุได้ด้วยตัวข้าเอง”เฉินชิงกัดริมฝีปากแล้วพูดขึ้น“อาจารย์รู้ว่าเจ้าเป็นคนมุ่งมั่นที่จะเอาชนะให้ได้ แต่เจ้าได้กลายเป็นหุ่นเชิดปีศาจ และเส้นทางการฝึกตนของเจ้าก็ถูกลิขิตให้ผูกมัดอยู่กับเขาไปแล้ว เจ้าจะก้าวหน้าได้ก็ต่อเมื่อเขาก้าวหน้า ยิ่งไปกว่านั้นระดับของเจ้าจะด้อยกว่าเขาเสมอ เจ้าควรจะรู้เรื่องนี้เอาไว้”“ข้ารู้ ข้าจึงไม่เต็มใจ…..”สีหน้าของเฉินชิงปรากฏความหดหู่ออกมาเล็กน้อย“อาจารย์ก็รู้เช่นกัน”ถานไห่เอื้อมมือออกไปชี้ดวงดาวที่เปล่งประกายอยู่บนยอดเจดีย์แล้วกล่าวว่า “ศิษย์รู้มั้ยว่าสิ่งนั้นคืออะไร?”“ศิษย์ไม่รู้”เฉินชิงส่ายหัว“ฮ่าๆๆ นี่คือสมบัติที่เจ้าสำนักแห่งเขาซูซานในอดีตได้มาโดยบังเอิญ”“สมบัติชิ้นนี้คือสิ่งใด? มันอยู่ในเจดีย์คัดสรรดารามานาน และไม่เคยปรากฏออกมาเลยงั้นเหรอ?”“เศษเสี้ยววิญญาณเซียน”คำพูดเพียงไม่กี่คำของถานไห่ทำให้เฉินชิ
