าก!”เฉินชิงถูกล่อลวงไปบ้างเล็กน้อย แต่ยังกล่าวว่า “ไม่อย่างนั้นมันคงไม่อยู่ในเจดีย์คัดสรรดาราและได้รับการปกป้องมาหลายปีเช่นนี้”“สิ่งนี้ไม่มีประโยชน์กับพวกเราแล้ว แต่เดิมมันมีไว้ใช้จัดการกับหลัวเต๋อเท่านั้น”ถานไห่กล่าวด้วยรอยยิ้ม “สำหรับเจ้าแล้วมันมีประโยชน์มาก แต่เจ้าตัดสินใจที่จะแยกจากฉินเฉาจริงๆ งันเหรอ?”“ใช่ ข้าต้องแยกตัวจากเขา ข้าต้องพึ่งพาตัวเอง”เฉินชิงกล่าวอย่างมั่นคง“ดี งั้นเจ้าจงดูดซับเศษเสี้ยววิญญาณเซียนนี้ อาจารย์จะปกป้องเจ้าเอง”ถานไห่รู้ดีว่าเฉินชิงได้ตัดสินใจแล้ว เขาจึงไม่ได้พูดอะไรมากนักแล้วมอบเศษเสี้ยววิญญาณเซียนให้เฉินชิงเมื่อเฉินชิงรับมา ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกว่าพลังอันมหาศาลของเศษเสี้ยววิญญาณเซียนนั้นชำระล้างวิญญาณของเธอตลอดเวลา ราวกับว่ามันคอยชำระล้างสิ่งต่างๆออกมาอย่างหมดจดเธอหยิบเศษเสี้ยวขึ้นมาอย่างไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับมัน ก่อนที่เศษเสี้ยวชิ้นนั้นจะกระโดดและพุ่งเข้าไปในหน้าผากของเธอทันที“อ๊า!”เฉินชิงกรีดร้องออกมา เปลวไฟสีดำลุกไหม้ไปทั่วร่างกายของเธอทันทีถานไห่ถอยหลังออกมาสองสามก้าว ก่อนที่เขาจะปลดปล่อยม่านพลังเข้าครอบคลุมร่างของลูกศิษย์ตนในขณะนั้นเอง เปลวไฟเริ่มหนาขึ้นเรื่อยๆ จากนั้นร่างของเฉินชิงก็ถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่านไปอย่างสมบูรณ์แต่ถานไห่กลับไม่รู้สึกกังวลอะไร เพราะมีขี้เถ้าชนิดหนึ่งที่ทำให้ไข่ของนกยักษ์ปลดปล่อยความสุกใสและเปล่งประกายออกมาได้
