“โล่หิน!”ฉินเฉาปลดปล่อยพลังออกมาวิชาอัญเชิญเก้าเร้นลับภายในร่างกายของเขาเปลี่ยนรูปแบบไปทันทีตูม!กระบี่เพลิงหลายเล่มระเบิดขึ้นมาอย่างรุนแรง แรงระเบิดและเปลวไฟขนาดใหญ่ส่งผลให้พื้นดินสั่นสะเทือนจนทำให้ผู้คนที่อยู่ห่างไกลคิดว่ามีแผ่นดินไหวเกิดขึ้นฉินอี้มองไปยังควันหนาทึบที่ปกคลุมไปทั่วก็อดที่จะรู้สึกกังวลไม่ได้“หม่าม๊า ปะป๊า…จะตายมั้ย…..”“ถ้าตายไปแบบนี้ เขาก็ไม่คู่ควรที่จะเป็นผู้ชายของเฉินชิง”เฉินชิงยืนอยู่ที่เดิม ใบหน้ายังคงนิ่งสงบ กระบี่เพลิงหลายเล่มยังคงลอยอยู่รอบกาย“หือ!”ในขณะนั้นเองสายลมก็พัดผ่านให้ควันหนาลอยออกไปเฉินชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ในแววตาปรากฏความโล่งใจออกมาฉินอี้ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกแต่ซู่เฟิงเหรินผู้ยืนมองการต่อสู้อยู่ไกลๆโกรธมาก คนผู้นี้เป็นแมลงสาบหรือไง! แม้แต่อาจารย์อาที่มีความสามารถถึงเพียงนั้นยังไม่มีทางจัดการเขาได้เลยเหรอ?โล่หินทรงครึ่งวงกลมถูกดึงขึ้นมาจากพื้นดินเพื่อปกป้องร่างของฉินเฉาเมื่อควันหนาถูกพัดหายไป โล่หินก็คล้ายกับดอกไม้ที่เหี่ยวเฉาค่อยๆกลับคืนสู่พื้นดินอีกครั้งฉินเฉาที่ร่างกายครึ่งหนึ่งถูกห่อหุ้มไปด้วยหมวกหินสีขาวปรากฏตัวต่อหน้าเฉินชิงแขนทั้งสองข้างของเขาก็มีโล่หินอยู่เช่นกันกลิ่นอายแห่งพลังของขั้นกายทองคำชั้นที่สี่ลอยอยู่รอบตัวฉินเฉาตอนนี้เขารวมร่างเข้ากับกระทิงปีศาจเก้าเร้นลับ และเกือบจะพ่ายแพ้ต่อเฉินชิงหากเป็นการต่อสู้ในระดับเดียวกัน เฉินชิงนับว
