เป็นครั้งแรกที่เสี่ยวฉินอี้ยอมเชื่อฟัง เขาเดินไปอยู่ข้างๆเฉินชิงและจับมือของเธอเอาไว้สายตาของเฉินชิงไม่ได้มองไปที่ลูกชายของเธอ แต่จับจ้องไปที่ฉินเฉาแล้วพูดว่า “ฉินเฉา เจ้าทำแบบนี้ข้าจะยิ่งเกลียดเจ้ามากขึ้น”“เธอ…..”ฉินเฉาไม่ค่อยสะดวกนัก เขารัดสายหมวกใบใหญ่ของตัวเองที่ยังไม่เข้าที่“ฉันบอกแล้วไงว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน…..”แต่การที่ไม่สามารถเลี้ยงดูลูกชายของตัวเองได้ เรื่องนี้ความซื่อสัตย์คงยังไม่เพียงพอฉินอี้มองตัวเองอย่างน่าสงสารโอเค ในฐานะพ่อแล้ว ในใจเธอจะเป็นอย่างไรก็ช่างมัน“เฉินชิง ฉันยอมให้เธอพาฉินอี้ไปได้”ฉินเฉายืนอยู่บนถนนที่เงียบสงัดและไม่มีผู้คนเขาและเฉินชิงมองหน้ากัน ทั้งคู่ราวกับอยู่ในรูปภาพ บนถนนของเมืองเล็กๆแห่งนี้เต็มไปด้วยบรรยากาศโบราณที่ปรากฏขึ้นมาอย่างเงียบงัน“แต่ฉันคิดว่าวิธีการเลี้ยงดูของเธอมันไม่เกิดประโยชน์อะไรกับฉินอี้”“ยังไงข้าก็จะพาฉินอี้ไป นั่นเป็นเรื่องของข้า”เฉินชิงที่ยืนอยู่จับมือลูกชายของเธอเอาไว้และมองไปที่ฉินเฉาสายตาของเธอปรากฏความเย็นชาออกมา และหลบซ่อนอารมณ์มากมายเอาไว้ “วันนี้ที่เจ้าพาฉินอี้ลงจากเขาอย่างลับๆ อย่างไรเขาก็เป็นลูกชายของเจ้า ข้าจึงไม่ติดใจเอาความใดๆ แต่อย่าได้มาตำหนิวิธีการเลี้ยงดูของข้า”“เฉินชิง เธอลืมสิ่งที่เธอพูดในวันนั้นไปแล้วเหรอ?”ฉินเฉากำหมัดแล้วกล่าวว่า “เธอบอกว่าไม่ว่ายังไงเธอก็จะอยู่กับฉัน เพราะเธอเป็นภรรยาของฉัน แล้วดูพวกเ
