เมื่อเห็นเมืองเล็กๆที่มีชีวิตชีวาแห่งนี้ ฉินอี้คิดว่าเพียงมองด้วยตาของเขาคงยังไม่เพียงพอเมืองเล็กๆใต้เขาซูซานแห่งนี้ดูดีมาก อาจเป็นเพราะมีสถานที่ท่องเที่ยว จึงทำให้เมืองนี้ค่อนข้างเจริญ สถานที่หลายแห่งไม่ใช่ที่พักอาศัยแบบเรียบง่ายของชาวบ้านอีกต่อไป แต่กลายเป็นตึกสูงแทนทุกๆวันฉินอี้มักจะเงยหน้าขึ้นมองห้องโถงหลักของเขาซูซาน แต่นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาได้เห็นตึกสูงแบบนี้และแน่นอนว่าสิ่งที่ทำให้ฉินอี้ตื่นเต้นที่สุดไม่ใช่ตึกเหล่านี้ แต่เป็นความงามตามสมัยนิยมที่เดินผ่านไปผ่านมาอยู่ตามถนน“ว้าว นี่สิคือความงามที่แท้จริง!”ฉินอี้ชี้ไปยังสาวๆที่เดินผ่านไปมา แล้วตะโกนอย่างตื่นเต้นว่า“ปะป๊า ดูนั่นเร็ว พวกนางใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้นเหลือเกิน! ว้าว นี่คือสาวนุ่งสั้นในตำนานหรือเปล่า? ข้าเห็นสะโพกของพวกนางแล้ว”“เจ้าเด็กลามก…..”ฉินเฉาที่กำลังอุ้มลูกชายเกิดพูดไม่ออกขึ้นมา “ถ้าลูกได้เห็นใบหน้าของพวกเธอตอนไม่แต่งหน้า ปะป๊าว่าลูกคงไม่พูดแบบนั้น”“อะแฮ่ม!”ใครจะรู้ว่าอันธพาลตัวน้อยฉินอี้ที่นั่งอยู่บนไหล่ของบิดาผู้นี้จะกอดอกพูดว่า “สาวๆที่แต่งหน้าไม่เห็นจะมีตรงไหนที่ไม่ดี อย่างน้อย ในทุกวันปะป๊าอาจจะพบว่าปะป๊ากำลังนอนกับสาวสวยเป็นพันคน นั่นต้องดีกว่าใบหน้าที่เหมือนเดิมตลอดจริงมั้ย?”ทฤษฎีของฉินอี้ทำให้ฉินเฉามองด้วยความทึ่งดีจริงๆ เจ้าลูกคนนี้ไม่เลือกกิน!“เด็กคนนี้น่ารักจังเลย!”“ฉันอยากหยิกแก้มเขาจริงๆ!”ฉินอี้
