พวกนี้ก็เป็นเพียงแค่ละอองฝนเท่านั้นระหว่างที่สกอร์ฟิลด์กำลังตกใจ ฉินเฉาก็จัดการฝนไม้กางเขนที่อยู่รอบๆจนหมดสิ้น จากนั้นร่างของเขาก็เปล่งแสงวูบออกมา กระโดดไปอยู่ด้านหน้าสกอร์ฟิลด์ในทันที แล้วเขาก็เผยรอยยิ้มที่มีกลิ่นอายชั่วร้ายออกมา“ลองชิมรสชาติของขยะหน่อยเป็นไง! ไอ้เวร!”จากนั้นเขาก็ใช้ลูกเตะที่คล้ายกับลูกกระสุนปืนใหญ่ เตะลงไปที่ศีรษะของสกอร์ฟิลด์ตูม! ร่างกายของสกอร์ฟิลด์กลายเป็นเงาในทันที เขาพุ่งเข้าไปกระแทกกับม้านั่งในสวนสาธารณะด้วยความแรงและเร็ว จนม้านั่งยุบลงไป และเกิดเป็นระเบิดขึ้นมาจนพื้นเป็นหลุมฉินเฉาลงมาที่พื้นเบาๆ เขามองลูกสาวที่ถูกมัดไว้กับชิงช้า จากนั้นจึงเดินเข้าไป“เสี่ยวอิงที่แสนฉลาด ปะป๊าจะช่วยปลดโซ่ที่น่ารำคาญพวกนี้ให้เอง”“ปะป๊าระวังนะ คุณลุงที่น่ารังเกียจคนนั้นยังไม่ตาย”ฉินอิงเอ่ยเตือน“ปะป๊ารู้แล้ว ไม่ต้องห่วงนะ”ฉินเฉากำลังนั่งลงและปลดโซ่ให้ฉินอิง ทันใดนั้นเองแสงสีเงินที่เปล่งประกายก็พุ่งเข้ามาจากด้านหลัง เป็นพลังอันมหาศาลที่พลุ่งพล่านออกมาฉินเฉาเลิกคิ้วขึ้น รีบหันกลับมาเอาตัวบังฉินอิงเอาไว้ ในขณะเดียวกับลำแสงสีทองของพลังพุทธะก็เริ่มเปล่งประกายขึ้นมากลายเป็นบาเรียที่อยู่รอบร่างกายของเขาตูม!ไม้กางเขนขนาดมหึมาพุ่งเข้าใส่ร่างของเขา พลังอันมหาศาลเกือบทำให้เท้าของเขาสั่นขึ้นมานั่นทำให้เท้าทั้งสองข้างของเขาจมลงไปบนพื้นประมาณครึ่งฟุต“มนุษย์ที่น่ารังเกียจอย่างแกจะมาเอาชนะฉันไ
