“ต้องฝากคนผู้นี้ให้นายแล้ว”โจวโฮ่วหลงจัดปกเสื้ออาร์มานี่ของตัวเอง “ฉันไม่รู้จักเขาหรอก แต่อยู่ๆเขาก็เข้ามายุ่งกับแฟนของฉัน วันนี้คงต้องลำบากเหล่าพี่น้องแล้วเอาไว้เราไปดื่มด้วยกันหลังจบเรื่องนี้เถอะ”“โอ้ พี่โจวพูดได้ดี”เศษสายป่านมองฉินเฉา แล้วพูดว่า “ไอ้หนู วันนี้ถึงคราวซวยของแกแล้ว! มาเจอกับพวกเราหน่อยเป็นไง คงทำให้แกสบายใจแล้ว แกดันไปทำให้พี่โจวโมโหขึ้นมา หน้าตาแกก็ดีไม่ไปหาเด็กนักเรียนมาควงซะล่ะ แต่แกดันไปคว้าผู้หญิงของพี่โจวมาซะได้ ถ้าจะโทษก็โทษตัวแกเองเถอะ”“พล่ามอะไรไร้สาระอยู่ได้”ฉินเฉามองไปยังเศษสายป่านอย่างไม่เต็มใจ “มาหาเรื่องกลางวันแสกๆแบบนี้ แกต้องเป็นคนแบบไหนกัน”“กลางวันแสกๆ? ฮ่าๆๆ”เศษสายป่านและพวกของมันอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาจนตัวโยน “คำพูดแกจะคลาสสิกเกินไปแล้ว ไอ้หนู ตอนที่แกลงไปนอนกองกับพื้น แกก็ดูให้ดีแล้วกันว่าใครจะกล้าเข้ามาช่วยแก!”เมื่อพูดจบ นักเลงคนหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆ ก็คว้าก้อนอิฐขึ้นมาจะฟาดหัวฉินเฉา“อ๊า!”ถึงแม้ว่าซ่างกวนหยานจะรู้ถึงความสามารถของฉินเฉา แต่เมื่อเห็นแบบนี้ เธอก็อดไม่ได้ที่จะร้องออกมาผัวะ!แต่ฉินเฉากลับเหวี่ยงหมัดเข้าไปที่อิฐก้อนนั้นตรงๆ จากนั้นเขาก็ใช้ศอกกระแทกเข้าไปที่อกของนักเลงคนนั้น“แค่ก แค่ก…..”นักเลงคนนั้นรู้สึกราวกับหน้าอกของเขาถูกรถบรรทุกชน เขาหายใจไม่ออกและรู้สึกแน่นขึ้นมาในทันที จากนั้นเขาก็ไอออกมาอย่างรุนแรงและทรุดลงไปที่พื้น“มันมีวิชา….
